Een uiterst charmant cliché

De Amerikaanse rockzangeres Melissa Etheridge gaf gisteravond een 'geheim' concert in de Melkweg in Amsterdam voor fans en genodigden. Volgende week verschijnt haar nieuwe cd, Your Little Secret. Op 2 februari treedt Etheridge op in de Ahoy', Rotterdam.

AMSTERDAM, 3 NOV. Op het moment dat de deuren van de Melkweg open gingen, renden de ongeveer honderd fans die een kaartje voor het optreden van Melissa Etheridge hadden bemachtigd, de lege zaal door om zich tegen het podium te posteren. Nu Etheridge eindelijk weer eens in een kleine zaal te zien was, kon hun idool blijkbaar niet dichtbij genoeg zijn.

Na de concerten dit jaar van Prince, de Rolling Stones en Lenny Kravitz in Paradiso, hadden Etheridge en haar band de Melkweg gekozen voor een exclusief optreden. Dit keer waren er helemaal geen kaartjes te koop. Het publiek was door de platenmaatschappij uitgenodigd, en honderd kaarten waren via radio en het muziekblad OOR verloot onder de fans.

De Amerikaanse zangeres/ gitariste Melissa Etheridge, die in 1988 debuteerde, heeft in Nederland al jaren een grote aanhang. Haar muziek is simpele rock, doorweven met blues-achtige gitaarsolo's en gedragen door Etheridge's doorleefde stem. Ze zingt over de liefde op een manier die het onderwerp aangenaam simpel doet lijken: 'ik wil je en ik kom naar je toe'. Haar uitstekend verstaanbare voordracht, live en op de cd, maakt haar boodschap nog directer.

Het is niet het mysterie dat Etheridge's grootste charme uitmaakt, het is het cliché, zowel in haar stereotype rock-gedrag, als muzikaal. Niet voor niets konden alle nummers die ze gisteravond speelde door de fans worden meegezongen, al waren ze afkomstig van haar volgende week nog te verschijnen vijfde cd Your Little Secret. Etheridge, in leren broek met vetersluiting en blouse met tijgerprint, toonde zich hartelijk verrast door de bijval en liet ondertussen geen effect ongebruikt. Als een nummer afgelopen leek, de lichten al uit waren, liet ze de band oorverdovend terug komen met een reprise van het refrein. Als gitarist John Skanks zijn mooi vloeiende solo's speelde, ging Etheridge in macho-houding tegenover hem staan. En tijdens het eigen spel op de twaalfsnarige gitaar zwiepte ze het bovenlichaam op en neer, tot het lichtrode haar als een vlam om haar hoofd speelde. De poses, het bespelen van het publiek en de muzikale wendingen; het zijn beproefde middelen. Maar Etheridge's presentatie is zo enthousiast en onbevangen - misschien denkt ze werkelijk dat ze de eerste is.