Cd-rom

Margriet Oostveen schrijft in het artikel 'Met de computer door het museum' (27-10) dat musea benauwd zijn voor de goede kwaliteit van reprodukties op cd-rom's: 'En bovendien kan iedereen met een goede printer en een cd-rom gemakkelijk zelf Rembrandt-placemats voor de verkoop drukken'. Wie deze placemats wil aanschaffen weet ik niet, maar de aspirant-koper moet ongetwijfeld over een zware oogkwaal beschikken. De kwaliteit van reprodukties op de kunst cd-rom's toont weliswaar op het beeldscherm heel mooi, maar de resolutie (het aantal puntjes per vierkante cm, of inch) is slechts 72 dpi (dots per inch) en de afbeelding bevat gewoonlijk een kleurpalet van maximaal slechts 256 kleuren. Dat mooie plaatje op het scherm wordt, op dezelfde afmeting uitgeprint, een afzichtelijk grove en vale afdruk op papier. Een goede kleurkopie voor enkele kwartjes biedt meer kwaliteit, is sneller gemaakt en kost veel minder. Voor een mooie kleurendruk (kunstboek of prentbriefkaart) wordt meestal een resolutie van om en nabij de 300 dpi gehanteerd, gecombineerd met een rasterresolutie van 70 of hoger.

En wat betreft het digitaal manipuleren op de computer ten behoeve van illegalevarianten: wie hier serieuze plannen mee heeft zal uitgaan van een hoge resolutie scan van een mooie reproduktie (bijvoorbeeld uit een dure en mooi gedrukte catalogus). Er is dus geen directe, logische relatie tussen dezemogelijkheden tot manipulatie en de beschikbaarheid van genoemde kunstcd-rom's.

Het zou interessant zijn om in het Cultureel Supplement vaker besprekingen tegen te komen die op een meer inhoudelijke wijze nieuwe cd-rom publikaties behandelen.