Snel rijk worden

Hoeveel manieren zijn er om snel rijk te worden? Precies twee. De eerste manier is: doe iets slims. Het eist een boel inspanning en er zijn geen garanties, maar het voordeel is dat u in elk geval denkt het lot enigszins zelf in de hand te hebben. De tweede manier is: wacht tot een ander iets stoms doet. Dat kost weinig moeite en biedt betere kansen op succes als de bal eenmaal gaat rollen. Nadeel is dat niemand kan voorspellen of iemand nog tijdens uw leven de juiste stommiteit zal begaan.

Welke strategie u ook kiest, het is altijd verstandig om het lot een handje te helpen, bijvoorbeeld door een kansrijk milieu te kiezen. Wie gokt op stommiteiten van anderen kan bijvoorbeeld bekende Nederlander worden, of cabaretier. Over dat soort mensen wordt veel geroddeld en geschreven. En roddelbladen willen nog wel eens over de schreef gaan, wat kansen op smartegeld biedt. Heeft u daar geen zin in, dan is ondernemen een aanrader. Maar dan wel in een jonge tak van industrie waar het wild toe gaat, zoals de automatisering. Stac Electronics, een bedrijfje in San Diego, Californië, loopt dankzij de stommiteiten van een ander op een verschrikkelijke manier binnen. In 1993 bracht Goliath Microsoft versie 6.0 van DOS uit. Een belangrijke trekpleister daarvan was Doublespace, een voorziening waarmee door gegevens handig samen te persen maximaal bijna twee maal zoveel spulletjes op een harde schijf pasten als normaal. Daar zaten heel wat mensen op te wachten. Vooral diegenen die nog maar kort geleden een flinke computer gekocht hadden, om al snel te ontdekken dat zelfs de enorme harde schijf die ze hadden aangeschaft alweer te klein bleek, omdat programma's nu eenmaal in omvang en tal onstuitbaar blijven groeien. Nu bestond er al enige tijd een programma dat precies hetzelfde deed, onder de naam Stacker, van Stac Electronics. Het duurde dan ook niet lang voordat Stac ontdekte dat Doublespace tot op zekere hoogte een aftreksel van hun eigen produkt was, en men belde rap de beste advocaat in town: we zijn bestolen! Grote broer Microsoft dacht aanvankelijk het varkentje wel te kunnen wassen, en liet de zaak voorkomen. Maar toen de rechter Stac in eerste instantie gelijk gaf, bond de reus in en schikte. En hoe! In ruil voor 15% van de aandelen van Stac stak men 40 miljoen dollar in het bedrijfje. Daar bovenop werd nog eens 43 miljoen dollar schadevergoeding betaald, in 43 maandelijkse termijnen. Van dat geld is Stac nu als een razende aan het groeien, simpelweg door andere bedrijfjes die interessante produkten maken op te kopen. Of het verstandig is om in hoog tempo zo'n lappendeken van bedrijfjes aan elkaar te knopen, staat nog te bezien. Misschien moeten ze dat maar eens aan Joep van de Nieuwenhuizen gaan vragen, die weet daar alles van. Maar ja, Stac is dan ook niet door eigen slimheid rijk geworden. Toch werkt zelf iets slims doen beter, er zijn althans veel meer voorbeelden van. Ook al heeft dat slims vaak iets te maken met jatten. Het voorbeeld van dit moment zijn natuurlijk de jongens van Netscape. Tot voor kort was het Internet een duister doolhof vol codes. Bij het Amerikaanse National Center for Supercomputing Applications (NCSA) in Illinois bedachten ze toen een kijkprogramma dat ze Mosaic noemden, en dat zich verhield tot oudere systemen om het Internet te bewandelen als Windows tot DOS. Een paar van de jongens die daarachter zaten begonnen voor zichzelf, met een nieuwe versie, onder de naam Netscape, die ze gratis over de wereld verspreidden. Nog geen anderhalf jaar later ging Netscape, zonder dat er ooit een cent was binnengekomen, naar de beurs, en harkte maar liefst 140 miljoen dollar binnen. Kassa! En bedankt, NCSA, voor de koffie toen we nog voor jullie werkten. Nu hadden de Netscapers nog wel echt de hand gehad in het oorspronkelijke idee. Maar ook dat is voor succes niet nodig. Steve Jobs van Apple vond de essentiële ingrediënten voor wat eerst de Lisa en later de Macintosh zou worden, zoals de muis en het grafische besturingssysteem, zo goed als kant en klaar bij het Xerox Research Center in Palo Alto. Zijn slimmigheid was dat hij wel de commerciële mogelijkheden ervan zag. Xerox' stommiteit was dat ze het zelf niet zagen. De oerversie van Microsoft Word, nu de beste en best verkopende tekstverwerker ter wereld, werd vroeg in de jaren tachtig ontworpen door een 21-jarige student op Harvard, Richard Brodie. Microsoft rook kansen, en bood de jongen wat aandelen. Hij hapte toe, en kon een paar jaar later gaan rentenieren, maar het echte geld was voor Microsoft. Zelfs van Niklaus Wirth, de Geneefse hoogleraar die de programmeertaal Pascal ontwierp, gaat het verhaal dat hij het niet zelf bedacht had, maar een alleen een bestaande oerversie, ontworpen door een Deense puber, verder uitwerkte. Is er zelfs geen bestaand idee over te nemen, dan kunt u natuurlijk altijd nog creatief gaan boekhouden. Of, zoals veel beeldschermfabrikanten doen: creatief meten. Veertien inch, vijftien, zeventien, er worden monitoren in allerlei maten aangeboden. Maar waarop slaan die maten eigenlijk? Op een diagonaal. Maar waarvan? Van het netto gebruikte deel van de beeldbuis, het echte beeld? Nooit. Op de hele beeldbuis, inclusief het stuk onder de rand van de kast? Vaak. Weer andere fabrikanten meten de binnendiagonaal van de rand van de kast. En een enkeling meet zelfs brutaalweg de hele behuizing, alsof u vooral wilt weten of het ding in het dressoir past. Maar daar komt een eind aan. Er is een convenant gesloten tussen de meeste grote leveranciers (o.a. Acer, Apple, AST“ Compaq, Dell, Digital, Gateway 2000, IBM, NEC en Packard Bell) en de staat Californië, waar wij ook van mee gaan profiteren. Voortaan, zo beloven zij, meten ze het gat in de kast waar de buis achter zit. De beeldmaat blijft dus nog steeds iets mooier klinken dan hij is, maar u weet tenminste waar u aan toe bent.