Gedenktegel

In NRC Handelsblad van 19 oktober schrijft Cas Wouters over de 'Stoeptegel tegen de stilte bij sterven'. Hij herinnert daarbij aan het trieste verkeersongeluk (juli 1995) te Nijmegen, waarbij zes mensen om het leven kwamen.

In Nijmegen is onlangs een gedenktegel geplaatst. Op de steen worden vier van de zes verongelukte namen genoemd. Twee namen worden niet genoemd. Dat zijn de namen van de mensen die dit ongeluk hebben veroorzaakt. In een tijdsbestek van drie maanden heeft men moeten beslissen over het 'oeroude' probleem: 'wat doen we met de daders?'. Nijmegen heeft ervoor gekozen te zwijgen. Dat heeft me aan het denken gezet. Ik ben mij bewust van de gevoelens die bij alle nabestaanden leven. Echter, in de emotionele betrokkenheid van mensen (in dit geval de nabestaanden van de slachtoffers) moet de maatschappij ervoor waken dat de daarbij behorende gevoelsuiting geen overhand krijgt op dát, wat daadwerkelijk is gebeurd. Er zijn namelijk zes mensen omgekomen. Ook de daders zijn verongelukt. Dit is een pijnlijk onderwerp, maar dat is geen reden het uit de weg te gaan. Hoe is hier omgegaan met de namen van de daders c.q. met hun nabestaanden? Door het niet noemen van de namen van de daders, gaat de gemeente Nijmegen voorbij aan een wezenlijk probleem: wat doen we met de daders? Nijmegen kiest ervoor te zwijgen. Dat is jammer. Ik stel de gemeente voor, ook een gedenksteen te plaatsen voor de daders. Uit piëteit voor de nabestaanden van de slachtoffers zou deze steen een andere 'vorm' kunnen krijgen. Deze hoeft niet geplaatst te worden direct naast de namen van de slachtoffers; de daders kwamen uit een andere hoek. Ook daar is ruimte voor een gedenksteen. Cas Wouters eindigt zijn artikel met: 'Schep een modern memento mori'. Modern betekent: tot de nieuwere tijd behorend. Ik pleit in dezen voor een 'Moderniserend memento mori'. Dit betekent: naar nieuwere eisen inrichten c.q. vernieuwen.

    • Marijke Agterbosch