Dansen met de kracht en souplesse van water

Voorstelling: Multiple Exposure door Brenda Daniëls. Vier choreografieën van Brenda Daniëls: S 3, Summer's Half Gone, Sweet en Three Dumb Love. Tevens: Figure van Bill Young; Still Life van Ton Simons; Carved in Flesh van William Douglas. Gezien: 28/10 Korzo Den Haag. Verder: 2/11 Culemborg; 3, 4/11 Rotterdam; 9 t/m 11/11 Amsterdam; 24/11 Nijmegen; 25/11 Groningen.

Soms denk je na een voorstelling: ik voel me weer helemaal opgeladen. De Amerikaanse danseres Brenda Daniëls is zo'n performer die de toeschouwer met een goed gevoel naar huis stuurt. Zij is een fascinerende verschijning die het dansvak beheerst tot in de finesses. Ze combineert technische perfectie met gevoel voor stijl. Ze blijft sereen zonder kil te zijn en is emotioneel zonder overdadige dramatiek. Die kwaliteiten maken Daniëls solovoorstelling Multiple Exposure tot een bijzondere gebeurtenis.

Brenda Daniëls werd in ons land bekend door haar optreden in het Holland Festival 1987 met het gezelschap van Ton Simons, de bekende Nederlandse choreograaf die zich in New York vestigde. Vorig jaar was zij nog te zien in het Springdance Festival in Utrecht en het Haagse festival CaDance in het werk van anderen. Deze keer presenteert zij hier echter voor het eerst haar eigen dansstukken, hoewel zij al sinds 1983 choreografeert.

In Multiple Exposure danst Brenda Daniëls vier van haar solo's en drie speciaal voor haar gemaakte choreografieën van Bill Young, Ton Simons en William Douglas. De voorstelling begint met het jongste werk van Daniëls, het in stilte uitgevoerde, slechts drie minuten durende S 3. Het is een soort statige warming up, waarin vooral de volmaakte curve van haar armen opvalt. Summer's Half Gone is haar volgende choreografie, gemaakt op de composite Afterburn van Marc Farre. Hierin heeft Daniëls door de wisselende spanning in haar lichaam zowel de kracht als de souplesse van water. Na de pauze zijn er nog twee extroverte stukken: het luchthartige Sweet op enkele, door de pianist Glenn Gould gespeelde, composities van Bach en de ingehouden parodie Three Dumb Love Songs op populaire songs van The Platters, Frank Sinatra en Dinah Washington.

De sfeer in Bill Youngs Figure, op de oriëntaals klinkende muziek van John Cage, is sensueel. Daniëls handen strelen en geselen het roterende en sidderende lichaam door de ruimte. De stijlvolle solo Still Life van Ton Simons, gemaakt op Ballerina van Van Morrison, spring eruit door zijn kracht. Elke beweging heeft hierin een doel en emotie. Carved in Flesh van William Douglas - die op 4 november met zijn eigen groep zal optreden in Lantaren te Rotterdam - wordt gekenmerkt door de vloeiende bewegingsstroom waarin de ene pas organisch uit de voorgaande onstaat.

Zowel in de gedragen als in de snelle stukken van Multiple Exposure krijgt Brenda Daniëls alle gelegenheid om de perfecte beheersing van haar lange lichaam te demonstreren. Zij brengt dans zonder franje. Voor een enkeling is dat misschien wat te eenzijdige kost, maar de fijnproever zal ervan smullen.