Willem in de woestijn

Ooit bepaalde de hond van Willem van Hanegem dat zijn baas niet in Frankrijk, bij Olympique Marseille, zou gaan voetballen. Op een Zeeuws strand staakten binnen het gezin de stemmen over de mogelijke transfer. Toen de hond begon te blaffen, zei Van Hanegem: “Zie je, hij wil ook niet dat we gaan.” Discussie gesloten. Want Van Hanegem wilde helemaal niet naar het buitenland. Hij kon er veel meer geld verdienen dan bij Feyenoord, maar hij was zeer gehecht aan het kneuterige Nederland. In 1979 ging hij toch nog, mee met de grote stroom oude vedetten naar Amerika. Vaak waande hij zich er in Nederland. Dan zat hij uren op een hotelkamer met Dick Advocaat, te kaarten en te praten over voetbal én over thuis. Als er gevoelige muziek uit de radio klonk biggelde er soms een traan over zijn wang, want Van Hanegem had last van heimwee.

Deze Van Hanegem gaat nu weer verhuizen. Nee, niet naar België, niet naar Duitsland en ook niet naar Frankrijk of Engeland, maar naar een heel andere wereld, Saoedi-Arabië. Hoe lang zal hij het er volhouden? Hij vertrok gisteren vanaf Schiphol. Zal hij zich daar snel bedenken en zijn contract inleveren? Want wie kan zich Willem van Hanegem in de woestijn voorstellen? Hij zelf zeker niet.

Waarom is hij dan toch met prins Khaled Bin Mohamed Al Saud in zee gegaan? Hij is misschien gezwicht voor een gigantische aanbod. Want ook voor Van Hanegem gaat het leven verder. Of wil hij zijn kritikasters bewijzen dat hij wel degelijk buiten Nederland en buiten Feyenoord kan? “Ik kan prima tegen de hitte”, zegt Van Hanegem. En dat hij de taal niet spreekt is misschien wel een voordeel. In Rotterdam-Zuid praatte hij ook bijna niet met spelers. Maar toen werd het wel van hem verwacht. En nu niet.

Het is van harte te hopen dat Van Hanegem het even bij Al Hilal zal uithouden. Want het Arabische avontuur van de eigenzinnige trainer staat garant voor reportages op televisie en in kranten die makkelijk het niveau kunnen halen van die schitterende anekdote met zijn hond.