Randy Newman

Randy Newman's Faust. Reprise/Warner 9362-45672-2

“Ik heb altijd een sluwe en onweerstaanbare Duivel willen spelen,” zei Randy Newman een jaar geleden in het Cultureel Supplement. “En waar kan dat beter dan in Faust?” Nergens, zo blijkt op de onlangs uitgebrachte registratie van Randy Newman's Faust, een zeer vrije musicalbewerking van Goethes Faust waaraan onder anderen werd meegewerkt door Don Henley, Linda Ronstadt, Bonnie Raitt en Elton John (in een bijrolletje als Engelse engel). Newmans personage - geslepen, geil, geestig en rechtdoorzee - is een Duivel voor wie je God zó zou inruilen, temeer daar de rol van de HEER der heirscharen wordt vertolkt door een onnavolgbaar zelfingenomen James Taylor. 'Mijn wegen zijn ondoorgrondelijk,' zingt Hij, wanneer Satan Hem vraagt waarom moordenaars na een rijk leven in de Hemel komen. 'Sometimes even to myself.'

In Randy Newman's Faust sluiten God en de Duivel een weddenschap met als inzet de ziel van Henry Faust, een oliedomme televisieverslaafde student uit het Amerikaanse Midden-Westen. Anything goes, zowel in het verhaal, waarin God zelfs zijn concurrent Cupido te hulp roept ('The Lord's personnel resources are staggeringly comprehensive'), als in de muziek, die heen en weer springt tussen blues, gospel en Tin Pan Alley. Het resultaat is een zeer vermakelijk en af en toe snijdend cynisch album, waarop Newman en Raitt als de Duivel en zijn ijskoude geliefde Martha muzikaal de show stelen.

Niet alle zeventien songs op Randy Newman's Faust zijn juweeltjes. Tegenover de aan Newmans beste werk herinnerende pianoblues van 'Can't Keep A Good Man Down' en 'Bleeding All Over The Place' staat de wezenloze hardrockparodie 'Bless The Children Of The World'); en naast een fragiele ballad zingt Linda Ronstadt (als Gretchen) ook een nummertje Hollywood-kitsch. Maar wie de mindere nummers op de cd-speler wegprogrammeert, houdt nog drie kwartier prachtige muziek over - meer dan op welk eerder Randy Newman-album ook.

    • Pieter Steinz