Ornette Coleman

Ornette Coleman & Prime Time: Tone Dialing (Harmolodic/Verve 527 483-2). Distr. Polygram

Een verrassende actie van het label Verve was onlangs het contracteren van saxofonist Ornette Coleman, nu eens geen 'veelbelovend', piepjong en kneedbaar talent maar een oude dwarsligger met een berucht business-onvriendelijk imago. Misschien is het om het laatste dat de firma voorlopig afstand bewaart: de produktie van de cd Tone Dialing was in handen van zoon en slagwerker Denardo Coleman en hij wordt uitgebracht op het speciaal voor deze gelegenheid opgerichte sublabel Harmolodic, het begrip waarmee Coleman zelf zijn muziek etiketteert.

Wellicht om de relatie te versterken wilde Coleman best een gebaar van toenadering maken: een stuk met wat rap erin dan maar? Het liedje in kwestie, getiteld Search for Life, is verreweg het saaiste van de plaat. Veel hoekiger, meerduidiger en daardoor spannender zijn Miguel's Fortune en La Capella, beide voorzien van een luchtig voorstuwende beat. Plechtige extase, ook altijd aanwezig in Colemans muziek is o.a. te horen in Kathelin Gray, voorzien van een intro op piano, een zeldzaam instrument in zijn platen-carrière.

Dat Coleman tussen luchtige dansjes en schrijnende statements en passant een cello-prelude van Bach door de harmolodische molen haalt zal puristen verdriet doen maar voor hen lijkt Tone Dialing dan ook niet gemaakt. Ornette Coleman en zijn band met twee gitaren, twee bassen en wisselend slagwerk maakt muziek voor alle gezindten maar voor geen enkele fundamentalist, welk heilige huis die ook wenst te schragen. Op 6 november staat Coleman, inmiddels 65, temidden van dansers en videoprojecties in Nighttown in Rotterdam.