Een brutale roof kan goed in Amsterdam

Amsterdam wordt een wereldstad. Afgemeten aan de laatste ontwikkelingen in de cultuur van de straatroverij tenminste.

Maandagochtend acht uur is het nog betrekkelijk stil op de Dam. Des te duidelijker klinkt het gesis achter me wanneer ik mijn fiets op slot zet en met een ketting aan een paal vastleg. Een donkere man met een benig gezicht tuurt voor Madam Tussaud gespannen om zich heen. Zijn uiterlijk doet vermoeden dat hij afkomstig is uit het zuidelijke bekken van de Middellandse zee. Zijn gedrag roept een licht wantrouwen op. Men sist niet om acht uur 's ochtends. Niemand schijnt op zijn geluid te reageren. Vanaf de Nieuwezijds komen een paar auto's aan.

Dan zie ik, ter hoogte van de kledinggroothandel Peek en Cloppenburg, dat ik mij heb vergist in de bedoelingen van de man. Hij staat gebogen bij de bestuurdersplaats van een duur ogende auto die voor de stoplichten bij het Rokin staat. Met gestrekte arm wijst hij naar de linkerachterband. Waarschijnlijk wijst hij de automobilist erop dat er sprake is een defect. Toch attent van hem.

Dan duiken in mijn gezichtsveld twee jongemannen op. Schijnbaar terloops naderen zij de auto, dan rukt een van hen het rechterportier open en grist een tas van de achterbank weg. Vrijwel onmiddellijk begint de auto achter de bestolene te toeteren. De mannen zetten het op een lopen. Geen sprintje, een beheerste sukkeldraf. Ter hoogte van het kledingbedrijf openen zij lopend de tas en halen er een dikke portemonnaie uit. Ik krijg een vriendelijke grijns. Wanneer een krijsende vrouw om de hoek van het Rokin de Paleisstraat in komt rennen zetten de jongens een spurtje in. De vrouw pakt haar tas en werpt mij een vernietigende blik toe. Zij passeert, kijkend in haar tas, de man met het benige gezicht. Ik volg de laatste rover de Kalverstraat in, misschien kom ik een politieman te paard tegen of twee agenten op een mountainbike. De man met het benige gezicht verdwijnt in de eerste de beste steeg van de Kalverstraat richting Nieuwezijds.

De telefoniste van 06-11 verwijst mij naar de 'lokale politie'. Daar word ik verwezen naar een buurtbureau. Of ik bereid ben eventueel een stapeltje foto's te bekijken. Als er iemand wordt gepakt dan zou ik hem heel misschien kunnen identificeren. Maar eerst moeten we wachten op een aangifte van het slachtoffer. Politiewoordvoerder Klaas Wilting laat weten dat er voor zover hij in het systeem kan zien geen aangifte is gedaan. “En dan kunnen we niks doen.” Maar voor een brutale roof op klaarlichte dag hoeven we in ieder geval niet meer helemaal naar Italië te reizen.

    • Hans Moll