Danssport hoopt op doorbraak na olympische erkenning; Parade van ideale schoonzonen

DEN BOSCH, 30 OKT. Wie zijn ogen sluit en met veel fantasie durft te vergeten dat hij in de Maaspoort in Den Bosch bij het Nederlands kampioenschap formatiedansen zit, waant zich in het Wenen van de vorige eeuw. Opzwepende muziek van Strauss en Rossini, een mix van parfums die de zinnen prikkelt. Plotseling wordt de droom verstoord en de medley van klassieke melodieën waarop de acht dansparen van Hulska uit Lichtenvoorde dansen, door een microfoonstem onderbroken. De man die de dansoptredens aan elkaar praat, laat weten dat de juryleden hun plaatsen na de pauze nog niet hebben ingenomen. Hij maakt zijn excuses aan de dansers, die zichtbaar aangeslagen zijn. De verzachtende omstandigheid die ter verontschuldiging wordt aangevoerd, maakt weinig indruk. “Waar mensen zijn, worden fouten gemaakt.”

In een belendende sporthal waar andere teams zich met lichaamsoefeningen en danspassen opwarmen voor het grote werk, drogen de dames uit Lichtenvoorde hun tranen. Tissues moeten er aan te pas komen om de schok van het abrupte einde aan hun optreden weg te werken. Verdwenen is de zelfverzekerdheid waarmee de paren vijf minuten eerder de dansvloer op waren gegaan, lachend naar de ongeveer tweeduizend toeschouwers. Hier hadden ze dagen, weken, maanden naar toe geleefd. Naar twee optredens van maximaal zeven minuten. En dan moet het uitgerekend hen overkomen dat de internationale juryleden zich in de middagpauze niet tijdig los kunnen maken uit de VIP-vertrekken. Hulska-teamcaptain Edwin Sironde (28 jaar) pareert de tegenvaller met ademhalingsoefeningen. Hij blaast de spanning van zich af. “Het is of je een klap in je gezicht krijgt”, zegt hij over de onderbreking van hun eerste optreden. In de zeven jaar dat hij wedstrijden danst, heeft hij zoiets nog nooit meegemaakt. Vorig jaar zat het Hulska bij de Nederlandse kamioenschappen formatiedansen ook al niet mee. Werd de muziekband te langzaam afgespeeld, waardoor de paren niet op normale snelheid konden dansen. “Met de meiden hebben we in een hoekje staan janken, even de gedachten uitgeschakeld. Straks gaan we er weer tegenaan”, zegt Cindy Pelle (21), wiens voornaam uitstekend bij haar sprookjesachtige verschijning past. Of ze alleen maar stijldanst? “Nee hoor, op zaterdagavond ga ik ook wel eens housen.”

Gisterochtend om half zeven hadden ze zich in de dansschool in Lichtenvoorde verzameld, de dansparen van Hulska; een naam die in een creatief moment werd gedestilleerd uit de achternamen van het dansschoolechtpaar Mirjam Hulshof (coach) en Gerrie Kaak. Terwijl Nederland nog op één oor lag, werden de meisjes opgetut. De jongens hadden best een uurtje langer op bed kunnen blijven liggen, maar gezamenlijk optrekken is nu eenmaal het lot van een formatiedansteam. Dus hingen zij maar een beetje rond in de dansschool, tot de kapsels van de dames dansklaar waren. Om half negen vertrokken ze richting Den Bosch.

In de Maaspoort troffen de teams een voor dansbegrippen uitzinnig publiek. Elke supportersclan in z'n eigen vak, luid schreeuwend, soms met ballonnen in de kleuren van de kleren van het favoriete team. Met spandoeken ook en vlaggen, zoals de groen-gele van Brazilië, bedoeld ter aanmoediging van de teams van Double V in de hoofdklasse Latin American.

Zwierig leiden de mannen, meestal in het zwart, hun dames over de vloer. Meestal synchroon met de overige paren in het team, soms in van elkaar afwijkende dansfiguren. Bij enkele teams zijn de vrouwen niet alleen identiek gekleed, ze lijken ook als acht druppels water op elkaar. Met dezelfde haardracht, dezelfde lach en die ene kleur lippenstift. Bij de mannen van Double V zijn niet alleen de pantalons en de overhemden gitzwart, dankzij een collectieve kleurspoeling ook de strak achterover gekamde haren. Het is een ritmische parade van ideale schoonzonen en diep gedecolleteerde schoonheidskoninginnen.

Of we hier met sport in plaats van een uit de hand gelopen liefhebberij van doen hebben? Wietse Flokstra, bij de Nederlandse Algemene Danssport Bond (550.000 leden, onder wie 25.000 wedstrijddansers) belast met de publiciteit, twijfelt geen moment. “Alles beweegt, van je hoofd tot je voeten. En je moet er een onnoemelijk goeie conditie voor hebben.” Flokstra heeft een krachtig argument bij de hand: het Internationaal Olympisch Comité heeft het individueel- en formatiedansen tot Olympische demonstratiesport verheven. In Sydney, op de Zomerspelen in 2000, krijgt de stijldans de kans om wereldwijd door te breken.

Twintig minuten lang hebben de dansers van Hulska zich voorbereid op een nieuwe start. Diep ademhalen, elkaar moed inspreken en peptalk van de coach hebben de adrenaline weer teruggebracht. Terwijl de dansvloer met twee reusachtige bezems wordt schoongeveegd, marcheren de dames en heren uit Lichtenvoorde als militairen in rotten van twee terug naar de grote zaal. Op de muziek van Rossini en Strauss dansen ze de stukken er af. Letterlijk, want in het felle licht van de schijnwerpers dwarrelen oranje pluisjes als restanten van de baljurken rond.