Een joint, een blikje bier en een open mond

Concert: Black Grape. Gehoord: 26/10 Paradiso, Amsterdam.

De groep Black Grape slaagde er eergisteren in Paradiso in een concert te geven dat van begin tot eind onverstaanbaar was. En dan is het toch een Engelstalige band, met bovendien twee zangers die elkaar op het podium aanvullen: rapper Kermit en de spreekzingende Shaun Ryder.

Die onverstaanbaarheid was het gevolg van de volslagen lamlendigheid waarmee met name voorman Ryder op het podium staat. Nu wil niemand Shaun Ryder ànders dan lamlendig, want zijn nonchalance en schijnbare desinteresse zijn komisch - als hij met uitgestreken gezicht zijn teksten opleest uit een multomap, of een paar quasi-enthousiaste danspassen doet, om vervolgens weer moroos voor zich uit te staan staren met in de ene hand een joint, en in de andere een blikje bier.

Dan moet die uiterlijke onbewogenheid wel worden aangevuld met verbale gedrevenheid. Zoals bij het optreden op het Lowlands-festival afgelopen zomer, toen Ryder stoned heen en weer wiegend toch met wijdopen mond zijn liederlijke teksten uitstootte. Maar hoever Ryder zijn mond gisteravond ook opendeed, er kwam nauwelijks geluid uit.

Op het podium stond zo een merkwaardig gezelschap; danser Bez die met kromme benen en een deadpan-uitdrukking het publiek liep aan te moedigen, Kermit die zich in het zweet stond te rappen om Ryders leemtes op te vullen en dan de muzikanten die ondertussen serieus probeerden een concert te spelen. Op de beste momenten slaagden ze er in de vrolijk rammelende hip hop-ritmes aan te kleden met zwoel maar ruimtelijk gitaar- en orgelspel. Maar de combinatie van akoestische instrumenten met drumcomputers en samples bleek niet altijd een even homogeen geluidsbeeld op te leveren. Alle innerlijke tegenstrijdigheden van Black Grape, die de debuut-cd It's Great When You Straight... Yeah (1995) zo intrigerend maken, resulteerden in een zooitje ongereld.