Dik verdienen aan de gruweldaden van een duivels duo

LONDEN, 28 OKT. Dat het juist de Britse premier Major moest zijn, die de commerciële exploitatie van de rechtzaak tegen seriemoordenaar Rosemary West als “bijzonder onsmakelijk” afdeed. Als Goethes tovenaarsleerling die de gevolgen van zijn eigen hocus pocus met afschuw aanschouwt.

De rechtzaak vertelt niet alleen het verhaal van een duivels duo dat, geobsedeerd door seks, tien jonge vrouwen op gruwelijke wijze vermoordde. Ze geeft ook een tijdsbeeld van Groot-Brittannië in het Conservatieve tijdperk. Een samenleving waarin de individualisering zover is doorgeschoten dat tien meisjes spoorloos konden verdwijnen zonder dat er een haan naar kraaide. Een land waar de vrije hand van de markt ruim baan heeft gekregen, waar alles voor de juiste prijs te koop is en waar voor waargebeurde verhalen over seks en geweld graag grof geld wordt betaald.

Sinds de politie op 24 februari 1994 een inval deed op nummer 25 van de Cromwellstraat in Gloucester, heeft de Britse natie de ontwikkelingen rond het 'Huis der gruwelen' op de voet kunnen volgen. Met oog voor de dramatische details beschreven de kranten hoe de 52-jarige bouwvakker Frederick West samen met zijn 40-jarige vrouw Rosemary West werd weggevoerd, verdacht van moord op hun 16-jarige dochter Heather, van wie de stoffelijke resten onder de patio waren aangetroffen. Camera's registreerden de opmars van werklui en agenten die het huis zijn andere geheimen ontrukten. De overblijfselen van nog acht vrouwen werden gevonden, begraven in de tuin en de kelder en onder de badkamervloer. Later ontdekte de politie in een vorig huis van Frederick West ook nog de beenderen van de achtjarige stiefdochter Charmaine, verstopt onder de keuken.

Sindsdien is de West-zaak ook in de serieuze media nooit langer dan twee, drie weken uit het nieuws geweest. Britten hebben altijd al een zwak gehad voor seriemoorden. In een land dat van oudsher de lusten knevelt, prikkelt het op een macabere wijze nog eens extra de zinnen dat de Wests hun driften zo bandeloos hebben nagejaagd.

Groot nieuws was het vorig jaar toen Frederick West bekende dat hij niet tien, maar twaalf meisjes had vermoord. Groot nieuws was het ook toen hij zich op nieuwjaarsdag in zijn cel had verhangen, eindelijk verlost van zijn partner in het kwaad. Vast stond bij voorbaat dat ook de rechtzaak tegen Rosemary West in een media-spektakel zou ontaarden. Hondervijftig journalisten hadden zich aangemeld om het proces te volgen. De rechtszaal in Winchester kon zoveel bezoekers niet bergen en twee extra zalen moesten met een geluidsverbinding voor de massale verslaggeving geschikt worden gemaakt.

Sinds het proces drieënhalve week geleden is begonnen, kunnen de Britse journaalkijkers de beelden van Rosemary West wel dromen. Een gezette vrouw van middelbare leeftijd, met een veel te grote bril boven een zelfgebreid vest, kijkt blijmoedig de camera in. Halsstarrig houdt ze vol dat ze onschuldig is aan de tien moorden die haar worden aangewreven. Ze vult haar tijd met breien voor haar zeven kinderen en voor haar kleinkinderen.

Niemand heeft haar of haar man ooit betrapt bij het vermoorden van jonge vrouwen. Maar de indirecte bewijzen tegen Rosemary West stapelden zich de laatste weken op. Buren, familieleden en kostgangers getuigden hoe ze van seks was bezeten, hoe zij en Frederick elkaar aanspoorden om zich aan jonge vrouwen te vergrijpen. In hun oude bestelbus gingen ze samen op strooptocht, op zoek naar eenzame liftsters, of meisjes die in een tehuis zaten en weg wilden lopen. Zolang de vrouwen zich gewillig lieten misbruiken, was hun leven veilig, verklaarde officier van justitie Brian Leveson. Maar zodra ze een bedreiging voor het West-paar vormden, wachtte hun een gruwelijke dood.

Dat de verdwijningen op Cromwellstraat 25 zolang onopgemerkt bleven, kwam vooral omdat de Wests zich ontfermden over vrouwen die op drift waren geraakt. De meesten hadden het contact met hun familie verloren. Ze hadden tijdelijke baantjes. Niemand stond ervan te kijken als ze opeens waren vertrokken. Niemand ging hen zoeken in een land waar 250.000 mensen als vermist staan geregistreerd.

Vrouwen die de seksuele spelletjes van de Wests doorstonden zwegen uit angst of schaamte. Zij hebben de afgelopen maanden ervaren dat spreken wel degelijk loont. Vooral bij boulevardbladen, maar ook bij keurige tv-maatschappijen als de BBC en ITV bestaat een grote en lucratieve vraag naar hun verhalen. Aan het eind van hun verklaringen in de rechtszaal erkenden bijna alle getuigen dat ze contracten met kranten en uitgeverijen hadden gesloten. Het vroegere kindermeisje van de familie had haar verslag van de verkrachting door Frederick West voor 20.000 pond aan The Sun gesleten. Een ander slachtoffer dat niet alleen verkracht was, maar ook nog vastgebonden, had 10.000 pond extra gekregen. Ook een dochter van Frederick West die vanaf haar achtste jaar misbruikt was, had 30.000 pond verdiend.

Dat is nog maar kruimelwerk vergeleken bij het bedrag dat Frederick West posthuum heeft opgebracht. De overheidsnotaris die de nalatenschap beheert, heeft de rechten voor zijn autobiografie verkocht voor “een som van zes cijfers”. Voor dat bedrag ontvangt uitgeverij Hodder Headline niet alleen Wests handgeschreven levensverhaal dat hij in de gevangenis gecomponeerd heeft. Ex-Times-journalist Geoffrey Wansell die door de uitgeverij als auteur is aangezocht, krijgt ook de beschikking over duizenden pagina's aan politieverhoren. De uitgeverij gaat ervan uit dat de autobiografie een geheide bestseller wordt, ook al zal ze moeten concurreren met een groot aantal andere boeken over de West-zaak waaraan al volop wordt gewerkt, onder andere door Mae en Stephen West, twee kinderen uit het gezin West.

Andere uitgevers azen op het verhaal van Rosemary West, dat meer dan één miljoen pond mag kosten. Maar van zo'n contract kan geen sprake zijn, zolang de verdachte nog blijft hopen op vrijspraak. Na vier weken aanklager is het vanaf maandag de beurt aan haar raadsman. Dan zal het zeker nog drie weken duren totdat het vonnis volgt. Tegen die tijd zullen er in de Britse pers in totaal bijna 8.000 artikelen over de seriemoorden zijn verschenen. Bijna dertig mensen zullen naar schatting ruim 1,4 miljoen pond hebben verdiend aan tien dode meisjes die niemand heeft gemist.