Zand en zeewater tarten mountainbikers

ZANDVOORT, 23 OKT. Prettig voelde het niet, die “zeik- en zeiknatte” wielerbroek. Toch kon Adrie van der Poel de lol er direct na afloop van de Brinta Beach Classic, een ATB-wedstrijd op het Noordzeestrand, wel van inzien. Op de boulevard in Zandvoort moest hij er zelfs hartelijk om lachen. Man, wat had hij zich vergist. En niet zo'n beetje ook. “Die waterplas stelt niet veel voor”, had hij ergens halverwege de koers gedacht. “Niets er omheen, gewoon de kortste weg: recht er doorheen.” Het zeewater in de geul op het strand was echter dieper dan verwacht. Voor hij het goed en wel besefte, stond het bijna tot aan zijn zadel. Van wielrenner was hij ongewild verworden tot waterfietser.

Van der Poel was gisteren niet de enige die doorweekt aan de finish verscheen. De circa 45 kilometer lange rit ging van Scheveningen naar Zandvoort, voor het grootste deel langs de kustlijn. Opspattend zeewater, verkeerd ingeschatte dieptes van plassen en valpartijen zorgden voor veel natte koppen in de Noordhollandse badplaats.

Hoewel de naam anders doet vermoeden, werd de Brinta Beach Classic voor het eerst verreden. Een klein jaar geleden schakelde de fabrikant van het ontbijt een marketingbureau in om een “promotionele activiteit” te bedenken die zou aansluiten bij de belevingswereld van jongeren. Brinta had volgens commercieel directeur Willem van Prooijen “een wat oubollige imago” en wilde daar verandering in brengen. Top Sports Marketing bedacht en organiseerde vervolgens een wedstrijd voor de vooral bij de jeugd populaire All Terrain Bikes (ATB-fietsen). Echter niet, zoals gebruikelijk bij deze discipline van de wielersport, door bossen en over heidevelden, maar op het strand. Omdat dat nog spectaculairder zou zijn. Beide partijen hopen dat het evenement, dat mede door bijdragen van subsponsors een budget voor de eerste editie had van circa 350.000 gulden, binnen enkele jaren daadwerkelijk tot een klassieker zal uitgroeien.

Het deelnemersveld van gisteren mocht er wezen. Naast een kleine 1.500 toerrijders verschenen circa 150 wedstrijdrijders uit het wegrennen, veldrijden en het ATB-rijden aan de start. Toni Rominger en Erik Breukink waren van de partij, net als Danny Nelissen, de wereldkampioen op de weg bij de amateurs. Een andere Nederlandse wereldkampioen en dit jaar ook de beste in de Tour de France voor ATB'ers, Bart Brentjes, gold vooraf als de grote favoriet op het Noordzee-strand. Maar de ATB-specialist moest genoegen nemen met een tweede plaats. Hij finishte ruim een minuut achter Wim de Vos, de veldrijder die in 1993 derde werd bij de wereldkampioenschappen.

Vooral de wegrenners hadden het moeilijk op het parcours waarin ook een paar steile klimmetjes door het duinengebied waren opgenomen. Rominger, die volgens eigen zeggen vooral naar “Skeveningen” was gekomen omdat hij de Nederlandse kust weleens wilde zien, finishte op acht minuten van de winnaar. De Zwitser zat voor het eerst van z'n leven op een ATB-fiets. Onderweg had hij veel lol gehad, “behalve op de momenten dat ik van m'n fiets moest omdat het zand te mul was. Dat was zwaar, dat deed behoorlijk pijn.”

Ook Breukink, die net als Rominger ruim achter De Vos eindigde, vond het maar niets wanneer hij de fiets op de schouder moest nemen. “Langs het water, daar waar het zand behoorlijk hard was, ging het prima. Maar de rest was niets voor mij. Lopen met een fiets ben ik niet gewend, het is mijn stiel niet”, zei de ONCE-rijder meteen na de finish, het snot en zand van zijn gezicht vegend. Alles bij elkaar had hij zich “toch wel vermaakt”. En nog wat verdiend ook, “want anders was ik hier niet geweest.”

Favoriet Brentjens toonde zich nauwelijks teleurgesteld over zijn tweede plaats, vlak voor Marcel Arntz die derde werd. Halverwege de koers wist de wereldkampioen ATB al dat de vroeg ontsnapte De Vos niet meer te achterhalen was. Volgens Brentjens maakt het mulle zand een wedstrijd op het strand verraderlijker dan een krachtmeting in bosachtig gebied. “Hier moet je echt in een rechte lijn rijden. Doe je dat niet, dan lig je meteen op de grond.”

Daar kwam ook Adrie van der Poel achter. Na zijn 'zwempartij' ging hij vlak voor de finish ook nog een keer onderuit. De allrounder onder de wielrenners kon zich er echter niet druk om maken. Het dagje aan zee was hem ondanks de tegenslagen bevallen.

    • Paul de Lange