Oasis

Oasis: (What's The Story) Morning Glory? (Helter Skelter/Sony 481020)

Oasis vindt zichzelf de beste popgroep sinds The Beatles, een uiting van overmoed die een eigen leven is gaan leiden nu de groep uit Manchester de succesvolste exponent blijkt van een opleving in de Britse gitaarpop. Slim is die vergelijking niet, want er zijn momenten waarop zelfs Ringo Starr's bescheiden zangtalent Oasis boven de pet gaat.

Zanger Liam Gallagher zingt met een zelfverzekerde sneer die door sommigen als het summum van cool wordt versleten, maar die de minder welwillende luisteraar nogal lamlendig in de oren zal klinken. Songschrijver Noel Gallagher blinkt vooral uit door de manier waarop hij invloeden uit het Britse popverleden tot eigen liedjes weet te smeden.

Het meest schaamteloze geval van plagiaat op het tweede Oasis-album (What's The Story) Morning Glory? is het openingsnummer Hello, dat bijna letterlijk 'geleend' werd van oude hits van Gary Glitter en Slade. Ook Status Quo, T. Rex en (natuurlijk) The Beatles komen regelmatig om de hoek kijken op een cd die vooral een dosis eigentijdse arrogantie toevoegt aan de Britse beatmuziek uit de jaren zestig en zeventig.

Tegelijkertijd steekt Oasis al of niet bewust de draak met de verworvenheden van dertig jaar pophistorie, want een tekst als She's Electric ('She's got a sister / God only knows that I missed her / and on the palm of my hand is a blister') is zo onbenullig dat de Beatles-persiflagegroep The Rutles het niet beter had kunnen verzinnen.

    • Jan Vollaard