Benen vuren salvo's af in energieke solo's

Voorstelling: The Three Legged Horse. Choreografie: Jacqueline Knoops; muziek: Van der Meulen, Bach, Gorecki; decor, licht: Bernd Wouthuysen; kostuums: Dorine van IJsseldijk. Gezien: 20/10 Theater Bellevue Amsterdam. Verder: 27, 28/10 Leiden, 1 t/m 4/11 Amsterdam. Daarna: Tournee.

De choreografe Jacqueline Knoops maakt dans om de dans. Zij wil dat de beweging voor zich spreekt. Haar stukken zijn abstracte, ritmische structuren in ruimte en tijd. Zo zijn de drie choreografieën in haar nieuwe produktie The Three Legged Horse gebaseerd op de elementen aanraken en loslaten. Toch ben je als toeschouwer daarbij niet in een turnzaal beland en waag je het niet te denken aan gymnastische oefeningen op het paard met drie poten. De zeggingskracht van Knoops krachtige bewegingstaal is een afspiegeling van onze tijd. Je voelt het wantrouwen, de eenzaamheid, de agressie en ook een spoortje tederheid.

Het eerste stuk Monologues, gezet op een nieuwe, electronische compositie van Henk van der Meulen, begint met een geluidsfragment uit de film Taxi Driver. De acteur Robert de Niro schetst hierin zijn hel, het nachtleven in New York. Hij is een Fremdkörper in een hem vijandige wereld. Eenzelfde gevoel van onbehagen en argwaan spreekt uit de houding van de dansers, die langzaam en geconcentreerd achteruit lopen. Vervolgens geven opflakkerende sidderingen de aanzet tot een serie korte, energieke solo's. Het zijn agressieve statements, waarbij de benen onverwachte salvo's afvuren, maar waaraan de in de beweging meegenomen armen jammer genoeg een krachtig antwoord schuldig blijven.

In het middendeel Touch wisselen de stilte en een steeds terugkerend pianomotief van Bach elkaar af. Die tegenstelling is ook verwerkt in het soepele, virtuoze bewegingsmateriaal. De individuele dansers van daarnet vormen nu paren, maar in de krachtig uitgevoerde duetten blijven zij steeds elkaars contrapunt. Zij 'spreken' weliswaar dezelfde taal, maar gebruiken een ander vocabulair. De eenheid is slechts schijn.

Quasi una Fantasia is bedoeld als het visioen van een harmonische wereld. De groep dansers verovert op de zwaarmoedige, stuwende muziek van Henryk Gorecki met brede bewegingen de ruimte. In de daarop volgende serie spannende duetten zie je hoe de aanvankelijk afwerende omstrengeling plaats maakt voor tederheid en ontroering.

In The Three Legged Horse blijven de prestaties van Johanna Laber, Sönke Herm, Mirjam ter Linden, Jordi L.Vidal, Sara Wiktoriwicz en Thomas Falk over de gehele linie opvallend sterk en doelbewust. Het is een genoegen om deze kleine, gedreven groep dansers in actie te zien.

Bernd Wouthuysen plaatste hen in een sober, grijsblauw decor:een rechthoekig vlak omgeven door een opstaande rand met buislampen en aan weerzijde enkele fragiele spots. Dorine van IJsseldijk ontwierp zwarte turnpakken die met met een kleine aanpassing, als een gazen hestje of witte kousen, een ander accent krijgen. Het zware schoeisel onderstreept op sommmige punten het agressieve karakter van The Three Legged Horse.

    • Caroline Willems