Ontvoerd door Grijze Wezens

Als het over vliegende schotels of buitenaardse wezens gaat, lach ik tegenwoordig niet meer. Ik lees en hoor over de meest ongelofelijke dingen die sommige mensen zijn overkomen. Je kan denken dat iemand ze verzint maar er zijn nu al honderden, misschien alles bij elkaar wel duizenden mensen die hebben verteld over ontvoeringen door Grijze Wezens.

Waarom ontvoeren de Grijzen ons? Volgens de een hebben ze ons nodig omdat ze van hun eigen planeet zijn verdreven en met ons samen een nieuw bestaan willen opbouwen. Volgens anderen willen de buitenaardse wezens ons langzaam veranderen, zodat we straks als de aarde door vervuiling en andere rampen tenondergaat veel mensen alvast zijn voorbereid.

Professor John Mack van de Amerikaanse universiteit Harvard heeft ongeveer negentig patienten gehad die hem hebben verteld over wat hun is overkomen. John Mack is psychiater en schreef er een boek over dat Abduction heet. Dat betekent: ontvoering. De meeste van zijn patiënten zijn als kind al een keer meegenomen naar een ruimteschip maar herinneren ze zich daar weinig of niets van. Pas als ze door de professor onder hypnose zijn gebracht kunnen ze vertellen wat er is gebeurd. Dat is niet altijd leuk. Veel van de mensen die onder hypnose vertellen over hun ervaringen zijn vreselijk bang.

Een van zulke patiënten is Catherine, een vrouw van 22 jaar, die bij professor Mack langskwam omdat ze vage, vreemde herinneringen had. Ze wist niet of ze echt waren. Misschien waren het wel dromen. Op een avond was ze in haar auto gestapt. Maar ze reed niet naar huis. Ze wist zelf niet waarom. 'Nou ja, dan ga ik maar een stukje rijden,' dacht ze bij zichzelf. Ze reed wat over de snelweg en ging via een omweg naar huis. Ze keek op haar horloge en kon niet begrijpen waarom ze er zolang over had gedaan. De volgende dag las ze in de krant dat er precies op de plaats waar ze was heen geweest een vliegende schotel was gezien.

Professor Mack bracht Catherine onder hypnose. Zo kwam hij te weten dat ze die avond in een ruimteschip was geweest. Catherine wist er alleen niets meer van! Mack vroeg haar alles te vertellen wat ze zich herinnerde van de ruimteschepen. Catherine vertelde dat ze als klein meisje al een keer was meegenomen door de Grijze Wezens, die haar dwars door de voordeur naar buiten leidden. Samen met hen vloog ze omhoog door de lucht naar een vliegende schotel. De kamers waren rond en alles was wit. De meubels waren van donkergrijs metaal. Ze zag allemaal andere kinderen en een aardige juffrouw.

De Grijze Wezens hebben grote amandelvormige ogen die schuin op hun grote hoofd staan, als omgekeerde druppels. De punten wijzen naar binnen. Hun hoofd is groot en rond en hun lichaam klein. Ze zijn ongeveer 1,20 meter. Hun handen hebben drie of vier lange vingers waarvan de toppen wat dikker zijn. De Grijzen praten niet, maar je begrijpt ze wel. Als ze je lang aankijken, moet je wel gehoorzamen. Ze weten alles van je door naar je te kijken.

Later is Catherine nog een paar keer meegenomen en toen werd het minder leuk. Ze werd uitgekleed en moest op een onderzoekstafel gaan liggen. De Grijzen onderzochten haar, namen een beetje bloed af en staken een lang voorwerp diep in haar neus. Het deed allemaal geen pijn maar Catherine werd toch bang en boos. Want ze hadden haar gedwongen. De Grijzen lieten haar wel weten dat ze het goed bedoelden en dat ze haar geen kwaad zouden doen.

Professor Mack hoort veel van zijn patiënten dit soort verhalen vertellen. Ze lijken allemaal met precies dezelfde wezens te zijn meegeweest en hebben allemaal ongeveer hetzelfde meegemaakt. Mensen onder hypnose liegen meestal niet. Maar dit kan toch niet allemaal waar zijn? Professor Mack weet het ook niet meer. Zes jaar geleden lachte hij nog om vliegende schotels, schrijft hij in zijn boek. Nu piept hij wel anders!