Een hapje voor later

Het was een warme zomeravond. De schemering was al ingevallen en de kippen waren gaan slapen op een tak hoog in hun lievelingsboom. Daar kwam Max de poes aan. Max is groot, donkergrijs gestreept en lief. Hij vindt alles goed, zelfs dat je hem als een bontje in je nek legt.

's Avonds houdt Max zich bezig met het vangen van mollen en muizen. Omdat er bij ons heel veel mollen en muizen zijn, vinden we dat niet zo erg. Ook dit keer had hij een muisje in zijn bek; onder zijn snorharen hing aan de ene kant een lange staart, en aan de andere kant het spitse kopje van de muis. Max legde hem voor ons neer. Hij brengt ons iedere dag een hapje, als bijdrage aan het huishouden denk ik. 's Winters legt hij het voor ons klaar bij de keukendeur.

Het muisje lag roerloos in het gras. Nergens was bloed te zien, of een wond. Maar hij was kletsnat van de bek van de poes, die dit kennelijk een bijzonder lekkere muis vond. De bruingrijze vacht plakte tegen zijn lijf. De muis bewoog zich niet. Hij was er duidelijk ernstig aan toe.

Toen we nog eens goed keken zagen we dat hij ademde. Heel stil en bijna onzichtbaar.

Nu is het zo dat wanneer Max ons een dier brengt dat erg gewond is of bijna dood, we het doodslaan met één harde klap van de schop. Het klinkt misschien wat vreemd. Toch geloof ik dat dit het beste is voor zo'n mol of muis, want hij heeft dan geen pijn meer.

We haalden de schop uit de schuur.

Net voordat het zover was deed de muis voorzichtig een helder bruin oogje open. We schrokken ervan. Wat was er toch eigenlijk mis met hem? We pakten hem voorzichtig op. We ontdekten niets, zelfs geen piepklein wondje of de afdruk van een poezentand. Maar verroeren deed de muis zich nog altijd niet.

We deden wat gras en bladeren in een schoenendoos en legden de muis erin. Onmiddellijk ontwaakte hij, besnuffelde het groen, en holde naar de andere kant van de doos. Zo te zien was er geen reden om hem in de doos te houden. We brachten Max in huis, en zetten de doos op zijn kant naast een struik. Nog voordat we er erg in hadden was de muis rrrrrrroetsj!, verdwenen onder de struik.

Nu begrepen we pas dat de muis net gedaan had alsof hij dood was. Precies wat mensen moeten doen om te ontsnappen aan de klauwen van de gevaarlijke Grizzly beer. Als je je morsdood houdt, bewaart de beer je als hapje voor later. Wat een slimme muis.

    • Janneke Wesseling