Het idee

De zee lag als een vloeiblad onberispelijk glad tegen de horizon en de lucht was zo blauw dat het leek of iemand de deur naar de hemel per ongeluk had laten openstaan. Het rood-wit-blauw hing slap als een natte dweil in top. Iedereen die geen dienst had genoot al slapend van zijn middagrust. De gangen leken die van een spookschip, een spookschip dat traag door het water trekt en uiteindelijk in het niets verdwijnt.

Op de brug stond de officier van de wacht, verbindingsofficier Petersson, roerloos voor zich uit te staren, zijn handen diep in zijn broekzakken gestoken. Achter hem zaten de seiner en de uitkijk naast elkaar op het seinersbankje en losten een kruiswoordraadsel op. Plotseling kwam Petersson in beweging. Hij keerde zich met een ruk om en verliet de brug. Even later was hij terug met een groot metalen dienblad, tot de rand toe gevuld met messen, vorken, lepels, kopjes en schoteltjes. Hij ging ermee voor het omroepkastje staan, trok de microfoon eruit en schakelde hem in. Het volgende moment hield hij het blad boven zijn hoofd en trok er zijn handen vanaf. Met een oorverdovend geklater viel het op de grond, een geluid dat nauwgezet werd doorgegeven door de microfoon die hij erboven had gehouden. Daarop drukte hij op de alarmknop en sommeerde de machinekamer onmiddellijk de motoren stop te zetten, hetgeen twee seconden later gebeurde.

Wat er daarna plaatsvond valt nauwelijks te beschrijven.

Als wilde apen renden opeens alle 175 bemanningsleden door elkaar heen met zwemvesten, helmen, gasmaskers, tassen met noodrantsoen, noodzenders. Er ontstonden vechtpartijen bij de trappen naar de uitgangen, er waren er zelfs die in een hysterisch huilen uitbarstten. Tot die groep behoorde niet de commandant, wiens hut zich onder de brug bevond. Nog binnen de minuut was hij boven, in niets meer dan zijn onderbroek en zwemvest. Petersson stond daar met de microfoon nog in zijn hand. Voor hem lag het blad met tafelwerk waar ze samen in stilte een moment naar keken. Een van de wit glimmende schoteltjes lag in drie stukken gebroken naast het blad.

Op de een of andere manier begreep Petersson dat het schoteltje en zijn carrière onverwachts veel gemeen hadden.

    • Marcel Vaarmeijer