Dansen tegen de zondagse verveling; En dan is er thee

Tea-dance is een nieuw dansfenomeen, waarbij het niet langer draait om het versieren, het drinken en het genot, maar om 'gezelligheid'. Een middagje Roxy tussen charleston-jurkjes, boa's en krijtstreeppakken.

Teadance-party's worden een keer in de maand gehouden op zondagmiddag in The Roxy in Amsterdam, singel 465-467. Aanvang: 16u. Volgende keer 5 nov.

Kijk, daar loopt Zelda Fitzgerald.” Een vrouw met een grote boa wijst een meisje na dat in haar roze charlestonjurkje de dansvloer van de Amsterdamse discotheek Roxy betreedt. Inderdaad, met de indolente oogopslag waarmee het meisje vanonder haar hoed kijkt en de neerbuigende blikken waarmee ze het dansende publiek bestudeert, zet ze een goede imitatie van de koningin van de jazz-age neer: “Het is heerlijk om je op te doffen”, zegt Trudy Bakker. “Ik ben gefascineerd door de mode uit de jaren twintig. Ik kan het nu aantrekken zonder voor gek te worden uitgemaakt.”

Ze is een van bezoekers van de eerste Tea-dance party van dit seizoen. Terwijl buiten een lome zondagmiddagsfeer heerst, hebben zich binnen in het Amsterdamse danswalhalla een kleine honderd liefhebbers in jaren-twintig-kledij uitgedost voor een rustige zondagmiddag met thee en een koekje, een vleugje variété en een moot muziek. Mannen in krijtstreeppakken met plakkerige middenscheidingen schuifelen beschaafd met hun muzes naar de dansvloer waarop de avond ervoor nog werd gehoust.

Het interieur van de Roxy is ervoor aangepast. Rondom de houten dansvloer staan wankele tafeltjes, die worden beschenen door staande roze schemerlampjes die reminiscenties moeten oproepen aan de tijd van Al Capone. Uit de speakers komt ouderwetse 'swing': Benny Goodman, Fletcher Henderson en Cab Calloway.

Op de dansvloer hebben zich zonder moeite drie generaties verzameld. In een hoek danst een ouder echtpaar de charleston, terwijl verderop een nog jong meisje de beginselen van de lindy-hop (een voorloper van de jive) krijgt uitgelegd door een vrouw van dertig.

Wie niet voor het dansen komt, wordt later op de middag vermaakt met een optreden van de studenten-big-band Creapole en met een explosieve act van de jazzdance-tapper Peter Kuit.

Pieter Bax, een Utrechtse onderwijzer in krijtstreeppak, komt naar de Roxy, omdat hij het wel een 'beetje heeft gehad met dat doodvermoeiende nachtleven'. “Hier zijn de mensen nog enigszins in je geïnteresseerd als je met ze praat. Het gaat bij Tea-dance minder om geilheid en meer om lieflijke erotiek. Het eindigt hier om negen uur. Dat is heerlijk, als je thuiskomt kun je nog even voor de bak hangen om daarna lekker rozig in slaap te vallen.”

Hoe ironisch! Waar het Thé-dansant in de jaren twintig bekend stond om zijn ongebreidelde decadente erupties, daar is de hedendaagse variant een voorbeeld van 'nieuwe gezelligheid', waarbij het juist níet draait om het versieren, het drinken en het genot.

Bedenker en organisator Frank Groot: “Wij voorzien in een nieuwe behoefte. Wij spelen in op de gevoelens van mensen die niet langer tot diep in de nacht willen stappen. Tea-dance is bedoeld voor iedereen die op zondag iets anders wil doen dan voor de zesde keer naar het zelfde museum te gaan of voor de tiende keer dezelfde wandeling te maken. Wij zetten iets tegenover het computertijdperk, waarin muziek en mensen zijn gereduceerd tot eentjes en nulletjes.”

Hij werd op het idee gebracht door een paar Parijse vrienden die er een gewoonte van hadden gemaakt de zondagse verveling te doorbreken met een zogenaamd bal de dimanche. “Sommige van die vrienden waren obsessed met de jazz-age, met die Parijse periode van Hemingway en Fitzgerald. Die dweepten er mee. Ik zie dit meer als een knipoog.”

Echt uit de hand zal het dus niet lopen. Het blijft een beheerste bijeenkomst, al probeert de travestiete nachtvlinder Nicky Nicole het publiek nog aan te zetten om de zondagse fatsoensnormen te overschrijden.

Niemand werd er echter wild van, behalve dan die ene vrouw die op de bar met haar boa stond te zwaaien. Heel even maar, want het publiek keek haar met afkeurende blikken naar beneden. Schuldbewust stapte ze van het zink. “En nu wil ik thee!”

Helaas, de bar van de thee en de koekjes was door personele omstandigheden gesloten.

    • Mark Koster