Te veel van alles in de computergestuurde dans van Ton Simons

Holland Dance Festival met De Rotterdamse Dansgroep. Nieuwe produktie: Composition for dancers and color. Choreografie en toneelbeeld: Ton Simons, muziek: Horst Rickels, licht: Kees Knegjes, kostuums: Edith Ordelman. Gezien: 15 oktober, AT & T Danstheater Den Haag. Tournee t/m maart 1996. Informatie: 010-4364511.

Het concept van de nieuwe, 90 minuten durende choreografie die Ton Simons voor De Rotterdamse Dansgroep ter gelegenheid van het Holland Dance Festival maakte ziet er op papier interessant uit. Het uitgangspunt was vier autonome elementen: dansers, speciaal gecomponeerde muziek, licht/kleur en lange, rechthoekige, witte stofbanen die in drie achter elkaar geplaatste rijen van zes zijn opgehangen en op en neer worden gelaten. Op het toneel aanwezige sensoren registreren de hoeveelheid, de snelheid en de richting van de bewegingen van de dansers en die informatie bepaalt via een speciaal ontwikkeld computerprogramma veranderingen in de deels vastgelegde muzikale compositie en in de belichting. Een ingewikkeld procédé dat ongetwijfeld spannend werkt voor de bedenkers en de uitvoerenden omdat een voorstelling daardoor onvoorspelbaar wordt en steeds anders zal kunnen zijn.

Het vervelende is dat een publiek die spanning niet meebeleeft en kan beleven als volstrekt niet zichtbaar wordt dát de uitvoerenden door hun acties muziek en licht beïnvloeden. Simons Composition for dancers and color ziet er uit of er helemaal niets aan het toeval of dansers is overgelaten. Dat was dus al een teleurstelling. Toch begon het veelbelovend met die ene danseres in een fel oranje tricot op een leeg toneel met boven haar een woud van doeken. Haar strak in de ruimte getekende lichaamslijnen met het uit het lood geplaatste bekken, de draaingen in de torso en de lang vastgehouden poses op éen been of hoog op de tenen staand (kenmerkend voor Simons bewegingstaal) vormen de inleiding tot een compositie waarbij het toneel zich vult met in felle kleuren gestoken dansers in wisselende formaties, die veelal paarsgewijs door elkaar heen hun knap geconstrueerde bewegingsfrases uitvoeren.

Wat een prachtige werking had kunnen hebben werd volkomen te niet gedaan door een in alle opzichten te veel. Te veel lichtveranderingen, te veel kleuren, te veel gedoe met doeken, te veel dezelfde bewegingen, te veel omkledingen, te veel losse klanken. Nergens voelde ik de noodzaak daartoe, of werd een verband duidelijk. Bovendien was anderhalf uur een moordende lengte. Als er uit het op zichzelf zeker interessante materiaal een bewuste keuze gemaakt zou zijn, was dertig minuten lang genoeg geweest. Nu kon het als verdoofde publiek dan ook niet meer dan een welwillend applaus opbrengen en dat terwijl de dansers beter verdienden, want er werd met grote inzet en over de gehele linie met verrassende kracht en exactheid gewerkt, met als uitblinkers Gaby Allard, Joke Zijlstra en Caroline Harder kersverse winnares van de Zilveren Theater Dans Prijs.

    • Ine Rietstap