Belegen satire op Duitse homowereld

Der bewegte Mann. Regie: Sönke Wortmann. Met: Til Schweiger, Katja Riemann, Joachim Król. In 5 theaters.

Ze zeggen dat de Nederlandse jeugd nog steeds een behoorlijk negatief beeld van Duitsland heeft, en ze denken dat dat nog altijd iets met de oorlog te maken heeft. Ik denk dat het gewoon een kwestie van desinteresse is. In onze hitlijsten staat geen Duitse muziek meer, op onze televisie worden nauwelijks meer Duitse programma's (anders dan Der Alte) uitgezonden, als vakantieland voor jongeren speelt Duitsland nu een ondergeschikte rol en in onze bioscopen draaien zelden meer Duitse films. Des te verbazingwekkender dus, om hier opeens weer eens een Duitse film voor het grote publiek te zien, die bovendien - dwars tegen al onze vooroordelen in - wordt geannonceerd als een komedie.

Der bewegte Mann van de jonge, succesvolle regisseur Sönke Wortmann trok in Duitsland tot dusver maar liefst zes miljoen bezoekers en was daarmee één van de drie best bezochte films van het jaar. Vooral jongeren gingen ernaar kijken, want het verhaal is gebaseerd op een cult-strip en speelt zich af in jeugdig Keulen. De hoofdpersoon is een dommige, maar goed geproportioneerde jongeman (Til Schweiger) die na een ruzie met zijn vriendin het huis wordt uitgezet en tijdelijk onderdak vindt bij een goeiige homo man met droevige ogen (Joachim Króll, sprékend Paul Simon in One trick pony) die reddeloos verliefd op hem wordt. Doet-ie het of doet-ie het niet, is dus de vraag. Maar de jongen blijkt het allerliefst terug te willen naar zijn vriendin.

Wortmann heeft zichtbaar zijn best gedaan een laconieke, ironische toon te vinden en is daar kennelijk, te oordelen aan al die Duitse bioscoopbezoekers, in geslaagd. Hier, waar zo weinig voeling meer met het Duitse amusement bestaat, is zijn film echter voornamelijk vooroordeelbevestigend. Wat lichtvoetig was bedoeld, is traag en uitleggerig. De misverstanden, waarvan het verhaaltje het moet hebben, worden nadrukkelijk geënsceneerd. En de satire - bijvoorbeeld op het travestieten-milieu en de mannenpraatgroep - doet hopeloos gedateerd aan. Gebrek aan vergelijkingsmateriaal maakt het lastig Der bewegte Mann te duiden in de context van de Duitse publieksfilm. Maar te vrezen valt dat nu juist deze film niet het ideale middel is om daarvoor weer wat meer aandacht te krijgen.

    • Henk van Gelder