Uitgelaten gekte als enig juist antwoord

Voorstelling: White-out door InDependance. Tekst: Paul Pourveur; regie: Willibrord Keesen; spel: Monique Kuijpers, Reinout Bussemaker. Gezien: 13/10 Schouwburg Arnhem. Elders te zien t/m 4/11.

In gebieden met hevige sneeuwval of zeer dichte mist is het een bekend atmosferisch verschijnsel: white-out. In deze schemerwereld is elk referentiepunt verdwenen, niets biedt nog enig houvast. Totale desoriëntatie is het gevolg.

De man en de vrouw in White-Out, een nieuw stuk van de Vlaming Paul Pourveur, bevinden zich in zo'n 'duizelingwekkende toestand' die leidt tot verwarring van de zintuigen. Niet alleen letterlijk - ze ontmoeten elkaar in zware mist - ook in overdrachtelijke zin tasten ze om zich heen. In een poging elkaar te leren kennen vertellen ze elkaar verhalen. Op indirecte wijze geven ze iets van zichzelf bloot, als zij vertelt over een caissière, op zoek naar “een subliem liefdesavontuur”, en hij in de huid kruipt van een timmerman die terugschrikt voor “een vracht aan gevoelens” en onverschilligheid in een relatie prevaleert boven verliefdheid. Een relatie, kortom, zoals Reth en Scarlett die hebben in Gone with the wind.

Ofschoon de verhalen weinig aanknopingspunten bieden die iets verhelderen over de achtergrond van de personages, wordt wel duidelijk dat de relatie die zij vermoedelijk hebben niet voldoet aan het ideaalbeeld waaraan zij ieder hardnekkig vasthouden. Zo verlangt zij naar passie en pijn, hij naar rust en evenwicht. Hardop dromend kaatsen ze elkaar voortdurend de bal terug. Het is een spel waarbij een beroep op de verbeeldingskracht van de toeschouwer wordt gedaan, Pourveur is nu eenmaal niet een schrijver van realistische scènes. Zijn in opdracht van theaterwerkplaats InDependance vervaardigde tekst ontleent zijn structuur aan de dialogen, niet aan de inhoud.

Onder leiding van regisseur Willibrord Keesen hebben Monique Kuijpers en Reinout Bussemaker een aanstekelijke lichte toon gevonden die een mooie aanvulling is op het absurdistische stuk. Wie de bevreemdende situatie in het door twee fauteuils gedomineerde decor niet altijd even goed kan volgen, beleeft aan het spel voldoende plezier om zich niet te hoeven vervelen. De uitgelaten gekte die bij Bussemaker en vooral bij Kuijpers geregeld de kop op steekt lijkt zelfs het enige bevredigende antwoord op een a-psychologisch relatiedrama als White-Out.

    • Noor Hellmann