'PUDDING' RECEPT VOOR FRAAIE GOALS

PSV speelt morgen in de tweede ronde van het UEFA-Cuptoernooi tegen Leeds United. De Eindhovense defensie moet het op Elland Road opnemen tegen Anthony Yeboah, de trefzekere spits (29) uit Ghana die dit seizoen het maken van spectaculaire doelpunten tot kunst heeft verheven. Met dank aan een regionale delicatesse.

Hij was een rebel. Een eigenzinnige lastpak, wars van autoriteit, verliefd op zichzelf. Het schoolvoorbeeld van een voetballer met sterallures en vedette-neigingen. Wat moest Jupp Heynckes in hemelsnaam met zo'n speler? Iemand die zijn eigen belangen voortdurend boven die van zijn club Eintracht Frankfurt plaatste? Iemand die botweg weigerde mee te spelen in het competitieduel tegen Hamburger SV? Iemand die zonder opgaaf van reden verstek liet gaan bij een straftraining? Iemand die de trainer-coach vervolgens in de Duitse media openlijk beschuldigde van racisme?

Vragen die de oefenmeester van Eintracht zichzelf en zijn directe omgeving hardop stelde. Vragen met maar één antwoord. Want als zelfs de harde maatregelen de onwillige spits niet in het gareel konden krijgen, restte de club niets anders dan Tony maar tussentijds in de aanbieding te doen, luidde Heynckes' oordeel. De arbeidsrelatie was definitief verstoord en van een verzoening kon geen sprake meer zijn.

Het bestuur van de Bundesliga-club uit Hessen schaarde zich begin dit jaar achter de coach. Eintracht Frankfurt had de buik vol van de streken van Anthony Yeboah en Anthony Yeboah verklaarde op zijn beurt in gebrekkig Duits meer dan genoeg te hebben van Eintracht Frankfurt na ruim vier seizoenen, 123 wedstrijden en 68 doelpunten. “Ik had het gevoel dat ik in Frankfurt gestraft werd”, sprak hij later verongelijkt tegenover het Britse dagblad The Independent.

Om zijn ongenoegen te onderstrepen bedong de Ghanees bij zijn vertrek een 'oprotpremie' van ongeveer een miljoen gulden en schroefde hij zijn persoonlijke eisen steeds verder op in de onderhandelingen met de enige serieuze gegadigde die zich meldde voor de aanvaller: Leeds United uit Engeland. Na moeizame en langdurige onderhandelingen - “Het leek wel een horror-film”, zei Eintracht-manager Bernd Hölzenbein - kwamen de clubs en de speler tot overeenstemming. Leeds zou Yeboah voor ruim twee miljoen gulden tot 5 januari 1996 huren van de collega's uit Frankfurt. Bovendien verwierf de club een optie tot koop op de 29-jarige spits.

De Engelse media reageerden gereserveerd op de nieuwe aanwinst van de middenmoter uit Yorkshire, vooral toen bleek dat manager Howard Wilkinson de centrumaanvaller niet een keer in levende lijve had zien spelen. De hoogste baas van Leeds United baseerde zich louter en alleen op een video-cassette en een paar tv-beelden van de bonkige spits. Was het Wilko in de bol geslagen? Wat moest Leeds in hemelsnaam met die dwarsligger? Was de opluchting bij de Duitse delegatie over de tussentijdse transfer niet veelzeggend?

Wilkinson was vastbesloten. De manager wuifde alle scepsis weg, wetende dat spelers met een bedenkelijke reputatie niet zelden een garantie voor succes zijn. Twijfelaars verwees hij naar het recente clubverleden, naar drie jaar geleden om precies te zijn. Toen leidde het Franse enfant terrible Eric Cantona bij zijn debuut in de Premier League de ploeg samen met de Schotse veteraan Gordon Strachan naar de eerste landstitel sinds 1974. “This fellow is going to be every big as Eric”, sprak de technisch directeur dan ook stellig bij de presentatie van Yeboah aan de Engelse voetbalverslaggevers. Tony was dé man, zijn spits en niemand hoefde vraagtekens te plaatsen bij de capaciteiten van de international uit Ghana, verzekerde Wilkinson eind januari.

Yeboah beschaamde het vertrouwen van zijn beschermheer niet. Hij gedroeg zich voorbeeldig en na een korte aanpassingsperiode loste de atleet bijna wekelijks Wilkinsons belofte in door aan de lopende band te scoren. Met een bijna-hattrick in de inhaalwedstrijd tegen Ipswich Town nam hij het laatste restje twijfel bij zijn critici weg. Yeboah inspireerde de boys in the famous all-white strip uit de voormalige textielstad tot een inhaalrace. Leeds streefde in de slotfase van het seizoen Newcastle United voorbij. Op de valreep verzekerde de ploeg zich daarmee alsnog van deelname aan Europees voetbal. De fans op Elland Road sloten de erfopvolger van de flamboyante Fransman definitief in de armen en verruilden terstond het Ooh, aah Cantona! voor Yeboah!

Ook de Engelse pers was plotseling wakker geschud. Wie was die breedgeschouderde Afrikaan met dat vlassige snorretje nu eigenlijk? Waar kwam hij precies vandaan? Wat waren zijn dromen en geheimen?

Geduldig vertelde hij. Over zijn familie in zijn geboorteplaats Kumasi, na Accra de tweede stad van zijn vaderland in West-Afrika. Over zijn vader Mike, zelf een oud-voetballer bij Ashanti Kotoko, die zijn zoon het liefst ook voor die club had zien spelen, maar dat hij uit eigen beweging koos voor Okwahu United. Over de ontdekking van zijn talent op 22-jarige leeftijd tijdens het Afrikaans kampioenschap door een Duitse voetbalmakelaar die hem vervolgens bij Saarbrücken in de tweede divisie onderbracht. Over de bijna vijf seizoenen bij Eintracht die daarna volgden. Over zijn hoop om in 1998 met Ghana te stunten op het WK in Frankrijk. Over de Yorkshire-pudding waar hij in Leeds voor het eerst kennis mee had gemaakt en die hem voorafgaand aan de succesvolle wedstrijd tegen Ipswich zozeer deed smullen, dat hij voortaan uit bijgeloof voor ieder duel de regionale delicatesse tot zich zou nemen. En natuurlijk over zijn herwonnen spelvreugde, over zijn balgevoel en over het fascinerende genot van scoren. “Mijn spel draait om doelpunten en voortdurend oog houden voor een halve kans. Dat is mijn werk en daar houd ik van.”

De Yeboah-manie bereikte dit seizoen een nieuw hoogtepunt. Met een weergaloze volley vanaf ruim twintig meter in het competitie-treffen met Liverpool (1-0) vestigde de spits twee maanden geleden opnieuw alle aandacht op zich. Het spectaculaire doelpunt bracht het voetbalmaffe Engeland in hoger sferen. YEB BEAUTY!, kopte de Daily Mirror. Matthew le Tissier, de aanvallende middenvelder van Southampton, was bedwongen, zo heette het. Tony gold voortaan als de nieuwe ongekroonde koning van de spectaculaire doelpunten. De redactie van het BBC-programma Match of the Day herhaalde de treffer tot in den treure en riep de goal uit tot 'Doelpunt van de Maand'. Met de toevoeging dat het hier na twee speelronden waarschijnlijk meteen het 'Doelpunt van het Jaar' betrof.

Vorige maand herhaalde Yeboah zijn kunststukje. In de wedstrijd tegen Wimbledon (3-0) nam hij alle treffers voor zijn rekening. Eén daarvan was een kopie van de goal tegen Liverpool. “Zou hij ook wel eens 'normale' doelpunten maken?”, vroeg commentator Desmond Lynam zich af voor de camera's van de BBC. In negen competitieduels scoorde hij acht keer, in Europees verband staat de spits op drie uit twee. Tegen AS Monaco, in de eerste ronde van het UEFA-Cuptoernooi, maakte hij in het prinsendom een onvervalste hattrick.

Yeboahs scoringsdrift wordt in Frankfurt ondertussen met gemengde gevoelens bekeken. Nadat Heynckes dit voorjaar ontslagen werd, vloog manager Hölzenbein onmiddellijk naar Engeland om de spits te verleiden tot een terugkeer. Maar de rebel zei voor de zoveelste keer 'nee' tegen de Duitse club en ondertekende doodleuk een driejarig contract met Leeds.