Showgirls

Shit happens. Ik heb nooit erg van Paul Verhoeven gehouden, maar Showgirls is de beste film die ik in tijden heb gezien. In Amerika hebben ze de film afgemaakt. Dat verbaast me niets. Politiek en het recenseren van films gaan hier hand in hand. Nederlandse correspondenten hebben zich voornamelijk beperkt tot het overschrijven van hun Amerikaanse collega's. Dat is wat ze meestal doen. Ik geloof dat ze denken dat ze daarvoor zijn ingehuurd.

In de Churchstreet werd ik aangesproken door een man in een rolstoel.

'Kan je wat voor me doen?' vroeg hij. Ik knikte. 'Ga even zeggen dat Paul er is'. Hij wees op de gele deur. Burlesk theater, stond er op het uithangbord. Het zag er naar uit dat hier een toneelstuk van Alfred Jarry zou worden opgevoerd. 'Paul wacht buiten', zei ik tegen de man achter de kassa. Hij liep achter me aan. 'Oh jij bent het', zei hij. 'Ik zal even iemand roepen'.

Met een kracht die ik niet had verwacht van een man in een rolstoel pakte Paul mijn arm. 'Ga je mee?' fluisterde hij. 'Natuurlijk', zei ik. Toen tilden ze hem naar boven.

Er komen geen helden in voor die het kwaad bestrijden en zelf niets dan het goede vertegenwoordigen. Dat vinden ze niet zo prettig in Amerika. Dat vinden ze geloof ik nergens echt prettig. En er komen vrouwen in voor die plat met elkaar op de bek gaan, in close-up nog wel. En de mannen? Grote klootzakken, kleine klootzakken, klootzakken met geld, klootzakken zonder geld, dat zijn al minder grote klootzakken. Zo mag je de Amerikaanse droom niet portretteren. En de vrouwen? You can fuck me if you love me. Maar heel liefdevol gedaan. Wie heeft toch beweerd dat je niet van een klootzak kunt houden? In de hemel of hier op aarde.

Langs iedere muur staan tien bioscoopstoelen. Paul zit naast mij en naast hem zijn rolstoel. Je komt hier om te kijken, maar daar is het te donker voor. Hier is kijken voelen. Paul voelt, dat is zelfs door de muziek heen te horen. Abba, keihard Abba. Gimme gimme gimme, a man after midnight. Het wemelt hier van vrouwen boven de twee meter. Misschien is dat een bijzondere attractie voor de New Yorker. We lopen naar beneden. Hand in hand. Anders zouden we elkaar kwijtraken.

Ophelia heet ze.

'Die naam heb ik eerder gehoord', zeg ik.

'En jij?'

'David'. Als in een reflex.

Een paar mannen staan tegen de muur gedrukt.

'Dit is een nette stripclub', zegt Ophelia.

Niet langer dan een seconde blijft het hoofd van een meisje bij het kruis van een man. Daarna gaat het weer omhoog. Ze zouden kunnen worden betrapt. Pijpen lijkt hier op ochtendgymnastiek. 'Laten we maar gaan zitten', zeg ik. De deur van een kleedkamer gaat open. We zien een man in een grijs pak met vissegraatmotief. Zijn lul hangt uit zijn broek, zijn buik eigenlijk ook. 'Hij kan zijn geld niet vinden', roept een meisje, 'geef even een zaklantaarn'. Buiten maken ze elkaar af, maar zodra ze tegen een muur staan gedrukt en hun lul uit hun broek hebben hangen ontstaat er een merkwaardige solidariteit tussen mannen. Een lul is een lul. Hier is de liefde pas goed gedemocratiseerd.

'Je bent geen ouwe Chinees', zegt Ophelia.

'Dat word ik ook nog wel'.

'Er komen hier veel ouwe Chinezen'. Dan fluistert ze, 'wil je wat met me drinken?'

Ik knik.

'Ik ga nu weg', fluistert ze, 'blijf nog tien minuten zitten en ga dan naar de Burrito bar twee straten uptown'.

Die zie ik nooit meer denk ik.

Iedereen met succes, waar dan ook en hoe dan ook, heeft bloed aan zijn handen. Daar gaat het over in Showgirls. Dat is niet nieuw, maar de manier waarop het is gedaan wel.

Ze gaat naar het ziekenhuis om de ander te zien die ze de trap heeft afgeduwd. Maar die ander zegt, 'hoe denk je dat ik er ben gekomen? Er is altijd iemand, jonger en hongeriger dan jij, die achter je loopt om je de trap af te duwen'.

Plotseling stond ze achter me.

'Ik dacht niet dat je hier zou zijn', zei ik.

'Waarom niet?' vroeg ze.

We gingen aan de bar zitten. 'Mijn echte naam is Bonnie'.

'David', herhaalde ik.

We dronken marguerita en stelden ons aan elkaar voor.

'Ik ben een stripper van middelbare leeftijd'.

Ik lachte.

'Ik ben al acht jaar stripper. Dan ben je van middelbare leeftijd'.

'Dan moet je op je dertiende zijn begonnen'.

'En jij?'

'Ik ben ook van middelbare leeftijd'.

Ze haalde een etui uit haar rugzak. Vrouwen dragen hun leven in tassen met zich mee. Mannen nooit. Mannen hebben een huis of een supermarktkarretje. Of ook dat niet meer.

Ze vertelde over haar ouders, haar vader de vrachtwagenchauffeur en rolde een joint.

'Als je niet stoned bent sla je revolutionaire taal uit', zei ik.

'Ik ben bijna altijd stoned'.

'De communisten probeerden niet voor niets de wodka en het geloof te bestrijden'.

Ze wilde een appel. We gingen de straat op om een appel voor haar te kopen. Het appelseizoen was begonnen.

'Niemand weet dat ik in de seksindustrie werk', zei ze. 'Niemand weet dat ik in de schrijfindustrie werk'.

We lachten zo dat we tegen elkaar aanvielen, misschien was het de marguerita. 'Vriend', zei ze.

Later op de avond draaiden haar ogen steeds meer weg. Ik had het niet voor mogelijk gehouden dat ogen dit konden.

Ze scheurde een papiertje uit haar agenda en schreef daar haar nummer op.

Dit was het handschrift van mijn vader vlak voor hij stierf. 'Life sucks', zegt ze in Showgirls. 'Shit happens'.

We omhelsten elkaar zoals dronken mensen dat doen en ik propte nog haar etui in haar rugzak, Ophelia zei, 'kom nog eens wat met me drinken na mijn werk David'.

    • Arnon Grunberg