Reeves: dreadlocks los en zingen maar

Dianne Reeves treedt vanavond om 23u op in Focus Sound aan de Isolatorweg 36 in Amsterdam Sloterdijk. Kaarten zijn verkrijgbaar bij de Amsterdamse muziekwinkel Jazz Inn.

HILVERSUM, 13 OKT. “Daar heb je d'r”, stoot een meisje haar vriendin aan. Dianne Reeves, een van Amerika's aankomende jazz-diva's, schrijdt donderdagmiddag door het Hilversumse Conservatorium, met in haar kielzog haar vaste begeleider op piano. Reeves geeft een workshop voor een zaal die tot de nok toe is gevuld met zangeressen en zangers in spe. De meesten zijn doodnerveus. Een meisje bekent dat ze hardop in de auto een vraag heeft zitten oefenen in het Engels. Wat als ze straks het podium op moet?

Ook Reeves voelt zich wat opgelaten, zegt ze, en daarom zingt ze die gevoelens eerst even van zich af. Haar grote gestalte, gehuld in een lange zwarte jurk, zet zich op een kruk. Ze haalt de microfoon van de standaard, schudt haar dreadlocks los. Als de eerste kristalheldere klanken uit haar wijdopen mond komen, in de ballad Softly, gaat er een siddering door de zaal. Wat een sound! Dat kun je toch niet leren?

Aan zelfvertrouwen ontbreekt het Reeves niet. Ze beweegt over het podium met dezelfde gratie als Ella Fitzgerald, hoewel ze net de dertig is gepasseerd. Samen met Denise Jannah vormt ze het vocale boegbeeld van het beroemde jazzlabel Blue Note. Zelf heeft ze het maar één jaar uitgehouden op het conservatorium, vertelt ze. Liever trad ze op, zoals met Sergio Mendez en Harry Bellafonte en haar eerste eigen groepje Nightfly. Haar muzikale voorkeur beperkt zich niet tot jazz. Later zal ze dan ook een hartverscheurende vertolking geven van een Joni Mitchell-song. Toch blijft bij alles wat Reeves zingt de blues en gospel duidelijk aanwezig. Een beetje zoals bij Randy Crawford, met wie ze wel meer gemeen heeft.

Reeves wijst met haar duim op haar volslanke onderbuik en zegt: “Get down to your soul and guts.” Uiteindelijk gaat het bij het zingen om de intentie en niet om de technische kunstjes. “Pas als de stress uit je schouders, nek en kaak is verdwenen, kun je gaan zingen, en dan maakt het niet meer uit wat je zingt.” Het lijkt simpel.

Als Reeves vraagt of er iemand wil zingen, komt er een aarzelende reactie uit de zaal, die zodra het eerste 'slachtoffer' is gevallen uitgroeit tot een enthousiaste stoet leerlingen die allemaal het podium op willen. Het merendeel brengt het er niet slecht vanaf. Op een gegeven moment ontstaat er een acapella-koortje, waarbij ook de zaal meezingt en -klapt. De bleue verschijning van de leerlingen valt in het niet bij de zwarte kracht die Reeves uitstraalt.

Omdat ze er zelf kennelijk ook aardigheid in gekregen heeft, belooft Reeves dat er een vervolg komt op deze workshop. Want in één middag tijd krijg je het niet onder de knie, al heb je nog zoveel guts. “Maar vergeet niet: als je je slecht voelt - zing. Als je je goed voelt - zing. Wat je ook doet - blijf zingen.” Onder luid gestamp en gejoel verlaat de zangeres het schoolgebouw.

    • Viktor Frölke