Geesten in de slaapkamer, dat is pas eng; Osdorpse kinderen over geweld op tv

Tv-junkies, zo kunnen ze zich eigenlijk wel noemen ja: Sinsemilla (10), Chantal (11), Angeli (9), Jounes (10), Wouter (10) en Bilal (10). Hun huiswerk maken ze het liefst voor de televisie. Allemaal behalve Angeli hebben ze een toestel op de eigen kamer staan. Met de blonde Roos van Goede Tijden Slechte tijden vallen ze in slaap. Bij Chantal thuis staat het ding zelfs de hele dag aan - van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Ook als er niemand thuis is. “Om inbrekers af te schrikken,” zegt Chantal.

Terwijl de andere leerlingen uit groep 7 van basisschool De Punt in Osdorp hun tanden stuk bijten op breuken, praten deze zes leerlingen over geweld op televisie. Een onderwerp waarover geleerden uit alle landen het al vele jaren oneens zijn. De een denkt dat een kind best veel geweld op televisie kan zien zonder zelf gewelddadig te worden. De ander meent dat agressieve computerspelletjes, video's en tv-uitzendingen zo snel mogelijk verboden moeten worden. 'Hoe gaan we om met extreem geweld in de media?': dat vragen wetenschappers en politici zich volgende week af in De Meervaart in Osdorp. Daar zal dan misschien wel weer de naam van James Bulger vallen. Twee Engelse jongens van elf jaar vermoordden vorig jaar een kleuter van twee jaar. Volgens sommige onderzoekers waren de jongens tot hun daad aangezet door het zien van de videofilm Childsplay III.

“Die jongens gebruikten zeker drugs,” zegt Sinsemilla. “Ja, of alcohol,” denkt Bilal. Want al zouden zij honderd keer Childsplay zien, dan nog zouden ze niemand vermoorden. Maar dat er erg veel geweld op televisie is, dat vinden de kinderen uit groep 7 wel. En daar gaan kinderen onrustig van spelen, menen ze. Een jongen uit hun klas doet vaak in een camouflagepak Rambo na. Anderen spelen in de pauze dat ze de verklede robots uit Power Rangers zijn. En Bilal speelt graag oorlogje. “Als ik nooit tv had gezien, zou ik veel rustiger spelen,” zegt hij. “Je speelt dingen na, daar word je druk van,” vindt ook Sensemilla.

Maar van Rambo gaan ze weer niet eng dromen of zo. “Rambo kan toch niet in zijn eentje een heel leger aan?” Nee, daarvan zien ze zo dat het nep is. Dat doet ze niks. “Maar weet je wat ik eng vind?”, zegt Sensemilla met in haar mond het lieveheersbeestje van haar kettinkje. “Als ze heel rustig iemand doodschieten. Dan denk je eerder: dat kan mij ook gebeuren.” Soms als ze in het donker langs de bosjes loopt is ze bang dat een man haar meeneemt en doodschiet. “Als je nooit tv hebt gezien, zou je op zoiets niet komen”, denkt ze.

Echt enge programma's zijn volgens de leerlingen uit groep 7 Tineke en de paranormale wereld, Rescue 911 en Opsporing verzocht. Geesten, lijken in plastic zakken en kinderen in een brandend huis. Aan dat soort beelden moeten ze 's nachts voor het slapen gaan vaak denken. “Heb ik het gas wel uitgedraaid,” denkt Jounes dan. Vaak genoeg heeft hij in Rescue 911 gezien hoe makkelijk een huis ontploffen kan. Of als hij in het donker zijn kleren ziet hangen, dan denkt hij dat het geesten zijn. Chantal zag op televisie een meisje rechtop schreeuwend in bed zitten. 'Neem me niet mee, neem me niet mee!' riep ze tegen geesten in haar slaapkamer. Allemaal echt gebeurd, zegt Chantal. “Ik word er soms helemaal panisch van.”

Eigenlijk zouden ze er meer met de meester over moeten praten. “Dat je het kwijtraakt,” zegt Chantal. Op school praten ze soms wel over televisie, maar dat gaat dan bijvoorbeeld over de advocaten van O.J. Simpson. En met schooltelevisie leren ze ook veel over orkanen en vulkanen, maar ze zouden wel eens willen weten wat nou echt waar is van al die geesten en moorden. Als je weet dat iets niet echt gebeurd is, hoef je minder bang te zijn, vinden ze. “Ik zou weleens willen weten hoe dat zit als iemand van een flat afspringt,” zegt Sensemilla. “En hoe al dat bloed er dan opeens is.” Of zoals Wouter het zegt: “Bij goocheltrucjes wil je toch ook weten hoe ze dat doen.”

    • Monique Snoeijen