Een groet aan maîtresses vanuit de lucht

Franco Ferrucci: Vuren (Fuochi). Vert. Wilfred Oranje. Uitg. De Wereldbibliotheek, 160 blz. ƒ 29,50.

Op de laatste bladzijde van de roman Vuren van Franco Ferrucci vindt een dubbele zelfmoord plaats: de naamloze hoofdpersoon, een jongeman van rond de twintig, neemt een overdosis slaappillen en medicijnen in, nadat zijn vriendin Nila zich even tevoren heeft volgespoten met heroïne. Voordat de dood intreedt, vertelt hij zijn levensgeschiedenis. Deze 'autobiografie' vormt de kern van het boek.

Het verhaal, dat Genua als decor heeft, bestaat uit een caleidoscopische opeenvolging van herinneringen: herinneringen die lijken op vlammen die even opflikkeren om vervolgens weer uit te doven. Aan de hand van deze geheugenflitsen beschrijft de ik-figuur zijn kennismaking met het leven. Hij vertelt over zijn jeugd, over zijn naar Amerika emigrerende vader, over zijn moeder die voor de tweede keer trouwt, over zijn sportprestaties en liefdesavonturen, over zijn dromen en gedachten. Zijn verhaal culmineert in de beschrijving van zijn relatie met Nila, in wier gezelschap hij uiteindelijk het leven vaarwel zegt.

Ferrucci's talent manifesteert zich, evenals in zijn bestseller De schepping, niet zozeer in het grote geheel als wel in de afzonderlijke episoden. Zijn anekdotische 'intermezzo's' vormen vaak verhalen op zich, die amusant zijn om te lezen. Dit geldt bijvoorbeeld voor de pagina's die gewijd zijn aan de patser Volfango Tettamanti, die met zijn helikopter over de stad vliegt om zijn maîtresses vanuit de lucht een groet te brengen.

Maar hoe knap Ferrucci's roman ook is geschreven, helemaal overtuigen doet hij niet. Zijn uiteenzettingen over Leven, Liefde en Dood kunnen niet anders worden gekwalificeerd dan als filosofie van de kouwe grond. En ook zijn psychologische motiveringen laten te wensen over: de hoofdpersonen zijn gespeend van elk gevoel en bewegen zich als vleesgeworden hersens over het toneel.

Het kille en klinische van de karaktertekening wordt door de speelse fantasie wel enigszins goedgemaakt, maar niet helemaal weggewerkt. Vuren is een boek zonder boodschap, een postmodernistische constructie van quasi-diepzinnige invallen en ideeën.

    • Frans van Dooren