Overspel als laatste redmiddel

Voorstelling: De minnaar van Harold Pinter door R.E. Produkties. Regie: Jules Noyons; spel: Rick Engelkes, Isa Hoes. Gezien: 9/10 Bovenzaal Stadsschouwburg Amsterdam. Nog te zien aldaar t/m 14/10. Tournee t/m 26/1.

Het duurde even voordat ik het in de gaten had. Richard en Sarah spelen hun spel zo geraffineerd dat je een tijd lang werkelijk gelooft dat ze er allebei een buitenechtelijke relatie op na houden.

De minnaar van Pinter zit gehaaid in elkaar. Er is aanvankelijk geen reden te twijfelen aan de openhartigheid waarmee Richard en Sarah elkaar op de hoogte houden van hun escapades. Zij zijn nu eenmaal zo'n stel dat elkaar niet in de weg wil zitten als het om de liefde gaat. Dat hebben ze zo afgesproken. En dus heeft zij dagelijks een minnaar op de thee en frequenteert hij een hoer op weg van kantoor naar huis - en dus vertellen ze elkaar naderhand hoe de middag is geweest.

Hoe zo'n thee-uurtje eruit ziet, van Sarah en haar Max? We zitten er met onze neus bovenop als Max, de macho van de straat, en Sarah, het hoerige geile vrouwtje, hun spel opvoeren van aantrekken en afstoten. Komt de heer des huizes even later thuis, dan zijn alle sporen van Sarahs liefdesleven gewist en is ze weer de elegante echtgenote van de effectenhandelaar.

Zoals gezegd: de perversiteit van wat ik zag drong niet onmiddellijk tot mij door. Toch had ik al meer dan eens gezien hoe acteur Rick Engelkes zich bij een kapstok, achter op het toneel, stond te verkleden en na een donderslag was veranderd van Richard in Max of vice versa.

Het zijn metamorfosen die heel letterlijk genomen moeten worden. Als Richard zijn donkergrijze krijtstreeppak verwisselt voor een gescheurde spijkerbroek met open hemd belichaamt hij de seksuele fantasie van Sarah. Gekleed als hoer geeft Sarah op haar beurt gestalte aan Richards fantasieën. Het is een laatste redmiddel voor een doodbloedend huwelijk.

Het is een even decadente als ontluisterende vertoning die voor beide partijen heel pijnlijk moet zijn. Dat blijft in het spel van Engelkes en tegenspeelster Isa Hoes echter een onderbelicht punt, paradoxaal genoeg omdat alles zo duidelijk wordt uitgebeeld: de woede, het sarcasme, de frustratie. Voor suggestie is geen plaats, de acteurs bespelen slechts één register. De recht-toe-recht-aan regie Van Jules Noyons kent al net zo weinig variatie en gevoel voor fantasie. Daarvan getuigt ook het voor zo'n relatiedrama geijkte decor met de onvermijdelijke sofa, asbak-op-een-poot en het goed gevulde drankkarretje.

    • Noor Hellmann