Forsythe mist humor op Holland Dance Festival

Holland Dance Festival. 1. Pink Chinese Restaurants. Concept, regie: Eric Barends, Anouk van Dijk; choreografie: Van Dijk; muziek: Gene Carl; zang: Vincent Darras; filmregie: Ineke Schmits. Gezien: 6/10 Korzo theater Den Haag. 2. The Art of Checking Ego met Anne Affourtit & Derrick Brown in werk van William Forsythe, Itzik Galili en Amanda Miller. Gezien: 8/10 Theater aan het Spui Den Haag. Aldaar: t/m 9/10. Daarna: tournee t/m 4/4.

Het Holland Dance Festival in Den Haag biedt tot dusver een afwisselend programma. Zo ging afgelopen donderdag de multi-disciplinaire produktie Pink Chinese Restaurants, naar een idee van de beeldend kunstenaar Eric Barends, in première. Dit weekeinde presenteren de veelzijdige dansers Anne Affourtit en Derrick Brown zich in het onderdeel The Art of Checking Ego.

Deze keer zochten niet, zoals gewoonlijk, de choreografen hun dansers uit, maar vroegen twee doorgewinterde free-lancers aan de bekende choreografen William Forsythe, Itzik Galili en Amanda Miller een duet voor hen te maken. De opdracht was: maak iets simpels over twee mensen.

William Forsythe, artistiek leider van Ballett Frankfurt, voert in The, The de versobering nog het verst door. In een kaal, kil verlicht toneelhuis zet hij het stel in langzit op de grond. Vanuit die postitie voeren zij op het ritme van een dicterende vrouwenstem bewegingen uit, zoals het tonen van de binnenkant van de elleboog, het wijzen naar buitenkant van een enkel of het vastpakken van de zijkant van de torso.

Er is een overeenkomst met de op een muur geprojecteerde, gemanipuleerde teksten. Forsythe zaait verwarring met zijn ver doorgevoerde intellectualisme. De toeschouwer zal in The, The wellicht nog 'the grace of the ordinary' kunnen ontdekken, maar het is de vraag of hij daaraan ook 'pleasure' zal beleven.

Veel warmer en humoristischer is Between L... van de Israëliër Itzik Galili. Zijn speels duet wordt unisono uitgevoerd op het geluid van koerende duiven en door de dansers gesproken tekst. Zij dwingen respect af door hun uitstekende timing, de perfecte en gedreven uitvoering. Between L... kan 'between lines' betekenen maar ook 'between legs', gezien het vleugje pikanterie dat in Galili's stuk is verwerkt.

Amanda Miller, artistiek leidster van de Pretty Ugly Dancecompany, maakte een vaag, etherisch stuk Meidosems, geënt op een gelijknamige serie gedichten en lithografieën van de Fransman Henri Michaux. Die wazigheid is niet uitsluitend te danken aan de schaarse belichting. Ondanks de doorstromende bewegingen, afgewisseld met onverwachte loopjes en paniekerig rennen, komt Millers pure dansstuk niet tot leven.

Pink Chinese Restaurants combineert beeld, licht, geluid en beweging. In 1991 schreef de componist Gene Carl een cantate, die was gebaseerd op het gedicht Pink Chinese Restaurants van Marshall Reese. De beeldend kunstenaar Eric Barends bedacht hierop een concept voor een voorstelling, waarin naast Carls krachtig klinkende muziek, uitgevoerd door een achtkoppig ensemble en de countertenor Vincent Darras (die de geblesseerde Peter Rombouts vervangt), ruimte is voor de intrigerende videobeelden van Ineke Schmits. De heldere choreografie is van Anouk van Dijk en er wordt dynamisch gedanst door Isabelle Steenbergen, Daniela Graça en Karim Raïhani.

De ode aan China Town, New York begint met een 'thriller', waarin de acteur Hans Soeng de hoofdrol speelt. Heel knap bouwen Verstegen en Schmits in hun film de spanning op tot de ontknoping plaatsvindt in de walmende keuken van één van de vele restaurants.

Vanuit alle disciplines is er naar een gezamenlijk punt toe gewerkt. De bouwstenen zijn hierbij laag voor laag aangebracht. De videofilm complementeert de choreografie, de dans de handelingen van de zanger. Musici participeren in de videocollage, die weer samengaat met de gebeurtenissen op de speelvloer. De houten dansvloer wordt begrensd door twee donkere muren met hoge licht doorlatende ramen. Voor het witte achterdoek bungelen bamboe vogelkooitjes als noten op muziekpapier. Pink Chinese Restaurants is een goed uitgebalanceerde, zorgvuldig gearrangeerde, uitzonderlijk geraffineerde en subtiele produktie, die het verdient om meerdere keren uitgevoerd te worden dan de geplande drie voorstellingen in het Holland Dance Festival.