Vrouwen mijden bossen uit angst voor verkrachter

UTRECHT, 11 OKT. De hele middag had studente diergeneeskunde Susanne Baljé gebeld om een afspraak te maken. Ze zou 's avonds basketballen in het Utrechtse universiteitscentrum de Uithof en ze wilde in geen geval alleen fietsen. Dat doet bijna geen enkele vrouw meer in het landelijk gebied ten zuidoosten van Utrecht.

Sinds begin augustus zijn op fietspaden tussen Utrecht, Bunnik, Zeist, Houten en De Bilt 's avonds vijf vrouwen verkracht en zeven vrouwen aangerand. Het gaat om een gebied met weilanden en bossen zoals Amelisweerd en Oostbroek, waar nauwelijks een lantaarn staat. De politie heeft vanmorgen een signalement verspreid. De dader, een stevig gebouwde blonde man, rijdt op een mountainbike en overmeestert zijn fietsende slachtoffers bij voorkeur van achteren en bedreigt hen met een mes.

De faculteit diergeneeskunde met haar landerijen ligt het verst weg van de stad. “Er is geen paniek, maar iedereen is wel gestresst”, zegt Susanne Baljé. “Overal wordt erover gepraat: tijdens de les, op de studentenvereniging en bij het sporten.” Ook overdag fietst ze niet met een gerust hart. “Ik kijk iedereen aan, mountainbike of niet. Die vent leeft toch ook overdag en het is maar wat voor hem een geschikt moment is.”

Sinds 26 september bewaakt de politie elke avond met ruim tachtig man het gebied van circa twintig vierkante kilometer. Daarnaast is een rechercheteam van 35 man actief. Dit weekeinde werd voor de tweede keer de hulp van een helikopter ingeroepen, die 's nachts lange tijd laag boven het gebied vloog. De politie had gegil gehoord, maar “waarschijnlijk is het jeugd geweest”, aldus een politiewoordvoerder.

Ook doorgewinterde bewoners zijn nu op hun hoede. Mevrouw Barlo woont 27 jaar aan de Bunnikse kant van het gebied en had al eens een uit Utrecht gevluchte gedetineerde in haar tuin. “Goh, dacht ik toen, we wonen toch wel achteraf.” Zelfs overdag komt ze nu niet in het bos van Amelisweerd. “En als ik boven de was ophang, doe ik de deur op slot.”

Niet bekend

De Greef erkent dat het gebied slecht verlicht is, maar hij denkt met weemoed aan de duisternis die hier vroeger heerste. “Toen zag ik hier nooit één lamp en nu is het hier nooit meer donker. Je hoort de mensen 's avonds zingend fietsen. Dat betekent dat ze zich niet op hun gemak voelen. Maar moeten we dan alles gaan verlichten? Het is hier veiliger dan midden in Utrecht.”

In de stad voel je je toch meer op je gemak, zegt Saskia de Boer, studente letteren. “Als je gaat gillen is er altijd wel iemand die je hoort.”

De sfeer van intimidatie vergroot de saamhorigheid onder de studenten. Het leidt tot ongebruikelijke taferelen, zoals een jongen op een zware motor die naast een meisje op het fietspad rijdt. Bij de studentenvereniging SSR-Nu is een nieuwe traditie ingevoerd: als een meisje vraagt om naar huis te worden gebracht, moet de jongen daaraan voldoen. De studente is op haar beurt verplicht om bij aankomst thuis haar begeleider een kop soep aan te bieden.

    • Bert Determeijer