Spanning in Parijs

STAKINGEN ONDER het Franse overheidspersoneel horen tot de folklore van Frankrijk. Althans zo was het vroeger. Maar de onderlinge Europese afhankelijkheden maken de laatste jaren aan zulke vrijblijvendheid een einde. Het gaat in Parijs nu namelijk om niets meer en niets minder dan de toekomst van de Europese en Monetaire Unie. Lukt het de Franse regering om de vereiste begrotingsdiscipline op te brengen? Met andere woorden: lukt het de Franse regering om zich de stakers met hun eisen van het lijf te houden?

Een kwart van de Franse werknemers is in overheidsdienst en van hen heeft driekwart gisteren gestaakt. De houding van het publiek was “kritisch sympathiek” jegens de stakers en het door hen veroorzaakte ongemak.

Het ging er gisteren in Parijs betrekkelijk ontspannen aan toe, maar tot op zekere hoogte hebben de stakers met hun verontwaardiging geen ongelijk. Immers, president Chirac en zijn premier Juppé hebben voor de verkiezingen hogere lonen, hogere uitkeringen, meer werkgelegenheid en trouwens ook nog een sanering van de overheidsfinanciën beloofd. Dat dit niet te rijmen valt, is in eerste instantie een verantwoordelijkheid van de politieke winnaars in Frankrijk.

IN FEITE STAAT het nieuwe Franse team aan de vooravond van de waarheid. Of het breekt de beloftes en komt met een streng bezuinigingspakket of het geeft toe aan de eisen van de stakers. Elk van beide keuzes zal de nodige onrust teweegbrengen. Eigenlijk vereist zoiets een krachtige regering, maar de tragiek van het moment is dat de schrandere en op zichzelf doortastende sneldenker Juppé in allerlei verwikkelingen verzeild is geraakt. Zijn populariteit is schrikbarend laag en het gesjoemel met huurprijzen voor appartementen van familieleden speelt hem voortdurend parten. Het gevolg is dat het nog even spannend blijft in Parijs en dus ook in Europa.