Concurrentieslag om de misdaad

Peter R. de Vries is back in town!

De wakkere misdaadverslaggever heeft zich afgescheiden van het TROS-misdaadprogramma Deadline en is bij RTL 4 voor zichzelf begonnen. Zijn programma - wie had anders verwacht - heet: Peter R. de Vries, misdaadverslaggever.

Volgens mij moet je in het leven geweldig op je hoede zijn voor twee typen mensen: zij die consequent de initiaal van hun tweede voornaam gebruiken, en zij die banden onderhouden met de onderwereld. Worden deze twee hoedanigheden verenigd in één persoon, dan is er alle reden om te voelen of je schouderholster nog goed zit.

De Vries heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij goede contacten heeft in 'het milieu'. “Het wordt je allemaal niet aangedragen”, zei hij nog onlangs in de Volkskrant, “je moet een netwerk opbouwen. Binnen justitie, de advocatuur, de onderwereld.”

Justitie vindt kennelijk dat zijn banden met de onderwereld té nauw zijn geworden, want men zal hem binnenkort vermoedelijk wegens heling voor de rechtbank dagen. Het is de vraag of justitie deze beschuldiging voldoende kan staven, maar nog daarvan afgezien: ook de gewone consument van Peter R. de Vries' journalistieke arbeid zal zich steeds moeten afvragen of diens bronnen ook besmet drinkwater bieden.

Die vraag drong zich al op bij het warme, empathische boek dat Peter R. de Vries acht jaar geleden schreef over de Heineken-ontvoerder Cor van Hout. Een interessant boek, maar bij het nawoord van mr. Max Moszkowicz werd de ontroering me toch even te machtig: “Van dat alles zal in elk geval een, terloops gemaakte, opmerking van de heer Van Hout, mijn cliënt, zeker in mijn herinnering blijven. Het ging erom, toen hij besliste: “Beter dat één van ons minder gevangenisstraf krijgt, ook al zou ik dan meer krijgen...” Altruïsme, vriendschap achter de tralies. Voor de advocaat een indrukwekkende bevestiging van het feit dat iemand die een misse daad heeft gepleegd, in wezen niet slecht, geen crimineel hoeft te zijn. De auteur van dit boek heeft dat begrepen.”

Alfred Heineken en zijn chauffeur Ab Doderer zouden wat meer altruïsme en vriendschap vóór de tralies destijds erg op prijs hebben gesteld, vermoed ik.

Peter R. de Vries begeeft zich met zijn journalistieke arbeid op glad ijs, en hij zal er mee moeten leren leven dat hij met argusogen gevolgd wordt. Tot dusver heeft hij het daar nogal moeilijk mee, gezien het zelfbeklag waaraan hij zich publiekelijk iets te gretig overgeeft.

Het werk van Peter R. de Vries draagt altijd heel zichtbaar de sporen van zijn 'netwerken'. In zijn eerste uitzending bij RTL 4 zaten ze gisteravond letterlijk en figuurlijk op de eerste rij: de strafpleiters van Nederland. Daar zat menig tipgever van Peter R. de Vries bij, en het leek erop dat ze in ruil voor al hun nuttige informatie nu eindelijk eens in het zonnetje werden gezet. De gelukzalige ijdelheid droop van de gezichten, vooral toen Peter R. de Vries de top-tien van de strafpleiters (winnaar mr. G. Spong) bekendmaakte. Ik wil advocaten het voorrecht van de publiciteit niet misgunnen, maar een soort missverkiezing voor strafpleiters is wel erg gênant - zeker als die pleiters zèlf mogen kiezen.

Heel wat interessanter waren de 'scoops' die Peter R. de Vries aanbood. Hij kon met een geheim rapport aantonen dat de geldroof in Duiven vijftien miljoen gulden heeft opgeleverd en daarmee 'de grootste roof is uit onze criminele geschiedenis'.

Nog opzienbarender was zijn onthulling over het gemak waarmee op Curaçao valse Nederlandse paspoorten (op andere naam, maar met de juiste foto) verkregen kunnen worden. “Dit is schande”, moest staatssecretaris Kohnstamm toegeven, en je hoorde hem knarsetanden, want Peter R. de Vries zat glunderend van triomfantelijkheid tegenover hem - het had me niets verbaasd als hij op een bepaald moment 'sliepuit' had geroepen.

De Vries werkte in Curaçao met een verborgen camera, wat gezien het algemene belang goed verdedigbaar leek. Maar hij was ook weer druk in de weer met criminele sjacheraars die voor hem het vuile werk moesten doen. Toen ik de heren op een zonnig terras zag beraadslagen, kreeg ik even het gevoel dat ik naar een vervolg van The Godfather zat te kijken, met Peter R. de Vries als een waardige opvolger van Marlon Brando en Al Pacino. Zelden was er zoveel altruïsme en vriendschap op een Curaçaos terras voelbaar.

Jaap Jongbloed, ex-collega van De Vries bij Deadline van de TROS, zal met lede ogen naar deze uitzending hebben gekeken. Bij Deadline moeten ze node Peter R. de Vries' expertise en connecties missen. Die uitzendingen van Deadline munten tegenwoordig uit in eigenaardige ranzigheid. Laatst mochten we getuige zijn van een echtelijke ruzie in de studio die op het scherpst van de snede werd uitgevochten. Volgens de man (die hun kind ontvoerd had) was de vrouw getikt, en volgens de vrouw was de man cocaïne-gebruiker en “hij staat ook altijd met z'n lul te zwabberen voor mijn kind”.

Ik heb het voorgevoel dat ons nog meer ranzigs te wachten staat in deze concurrentiestrijd tussen de misdaadverslaggevers van TROS en RTL 4. De misdaad loont nu eenmaal, ook in Nederland, zoals alle trouwe volgers van de parlementaire politie-enquête inmiddels weten.

    • Frits Abrahams