Björk moet in plastic jurkje hele avond dragen

Concert: Björk. Bezetting: Guy Sigsworth (toetsen), Trevor Morais (percussie), Leila Arab (deejay), Coba (accordeon). Gehoord: 10/10 Ahoy, Rotterdam.

De IJslandse zangeres Björk Gudmundsdottir moet niets hebben van rock'n'roll. Omdat ze werd opgevoed door goedbedoelende hippie-ouders die haar de muziek van Jimi Hendrix met de paplepel naar binnen goten, ontwikkelde ze een gruwelijke aversie tegen alles wat met gierende elektrische gitaren te maken . Wat haar nog niet lukte met haar vorige groepen, het anarchistische punkcollectief K.U.K.L. en de tegendraadse popgroep Sugarcubes, heeft ze nu als solo-artiest bewerkstelligd. Er komt geen gitaar meer in zicht bij haar eigenzinnig samenraapsel van technobeats, onderwatergeluiden, indringende zang en zelfs een meer dan vijftig jaar oude musicalmelodie.

Geheel in overeenstemming met de titel van haar tweede solo-cd Post, is Björk een postmoderne popster van het zuiverste water. Haar percussionist gebruikt zijn drumstel vooral om samples aan te sturen en naast een deejay en een toetsenman is de sporadisch ingezette accordeonist de enige 'ouderwetse' muzikant. Haar platen maakte ze met eigentijdse leveranciers van dansmuziek als Soul II Soul en Tricky, terwijl ze haar zangpartijen het liefst met blote voeten in kabbelend zeewater inzingt. Ze is lekker buitenissig, maar het publiek zou niet in drommen op haar af komen als ze niet ook een aantal toegankelijke popsongs op haar naam had geschreven.

Ondanks haar unieke verschijning in de popwereld was het nog maar de vraag of haar kinderlijke onbevangenheid zich naar sporthal-niveau zou laten vertalen. Ze stond al eens op Pinkpop, maar gisteravond moest ze in haar rose plastic jurkje de hele avond dragen. Na een ingetogen begin in het praktisch a capella gezongen Headphones, met een zacht zoemende beat als enige begeleiding, rende ze onbevangen over het met bordkartonnen bomen versierde podium in het succesnummer Human behaviour en bracht ze Venus as a boy terug tot een 'klein' liedje bij het clavecimbel, dat overigens ook nog andere klanken bleek te herbergen.

Juist omdat veel van haar nummers in een kale, uitgeklede versie werden gespeeld, leek het alsof de stemming in de zaal bewust aan banden werd gelegd. Zodra het publiek tekenen van uitzinnigheid vertoonde bij de zwaar aangezette dansritmes van Hyperballad of I miss you, werden ze faliekant afgekapt en moest er bij een volgend nummer weer een volstrekt andere sfeer worden opgebouwd. Echt uitbundig werd het pas bij de musicaldeun uit de jaren veertig It's oh so quiet, waarmee het optreden werd besloten. 'Enjoy, enjoy' had Björk eerder geroepen, terwijl ze een krampachtig gevecht aanging met allerlei hectische machinegeluiden. Aan de venijnige toon waarop ze het zong viel eigenlijk al af te meten, dat ze het haar publiek vooral niet te makkelijk wilde maken.