'Wat praat jij gek, het lijkt wel honing'

Voorstelling: Kiek uut, door Kiki Heessels. Regie: Daniëlle Wagenaar. Gezien: 5/10 in Klein Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 1/2.

“Ik ben geboren in de Achterhoek,” begint Kiki Heessels haar optreden - en ik voorzie de zoveelste cabaretsolo op het afgegraasde terrein van kinderjaren en puberteit. Maar ze vertelt verder, en blijkt er al snel woorden voor te hebben die ik nog niet eerder had gehoord. In de ogen van een peuter, zegt ze, waren de grote mensen met hun eindeloze gepraat net kettingrokers: ze staken het ene woord met het andere aan. Terwijl het later juist spannend werd zelf die woorden te vinden. “Wat praat jij gek,” zei ze tegen een Vlaams schoolvriendje, “'t lijkt wel honing.” En het vriendje antwoordde: “Wat praat jij gek, 't lijkt wel hagelslag.”

Met zulke zinnetjes trekt Kiki Heessels mij haar voorstelling in. Dan beschrijft ze de fantastische excuses om te laat op school te komen, de eerste liefdes (“ik zie hoe het lantaarnlicht door zijn flaporen schijnt”) en de eerste confrontatie met het leven in de grote stad. Ze beschikt over een grillige fantasie, een talent voor mimische expressie en het vermogen om situaties en personages tot leven te brengen met één gebaar en één opmerking. Af en toe illustreert ze, aan de piano, de sfeer met een eigenzinnig liedje - soms in het Engels, helaas, want dat is een stijlbreuk.

Tot dusver was haar naam mij alleen bekend van wat marginale activiteiten. Nu, na Kiek uut, hoop ik haar nog eens terug te zien als spil van een ensemble dat haar komische kwaliteiten in een mooi kader zet. Wat ze hier op de vierkante millimeter vertoont, verdient een volwaardig vervolg.

    • Henk van Gelder