W. KLINKENBERG (1923 - 1995); Omstreden speurder

Op 71-jarige leeftijd is zaterdag de journalist en vakbondsman Wim Klinkenberg overleden. Klinkenberg was een kwart eeuw bestuurslid van de journalistenvakbond NVJ. Vorig jaar werd hij benoemd tot erelid.

Bij de NVJ was Klinkenberg vice-voorzitter. De positie binnen de vakbond van Klinkenberg, voormalig CPN-lid met uitgesproken stalinistische opvattingen, was omstreden, onder meer omdat hij de verbanning van de Russische schrijver Soltzjenitsyn naar de Goelag Archipel verdedigde. Wegens de prominente positie van Klinkenberg wilden veel journalisten zich niet bij de NVJ aansluiten.

Als journalist was Klinkenberg gefascineerd door machtskwesties, met name in de kapitalistische samenlevingen. Hij wilde weten wat macht met mensen doet en hoe daarbij vriendschapsrelaties ongemerkt in vriendjespolitiek kunnen overgaan.

Klinkenberg was een onderzoeksjournalist. Hij hield van journalistiek 'spitwerk' en schreef op grond daarvan boeken als De Ultracentrifuge (1971), Prins Bernhard - een politieke biografie (1979) en Buitenlandsche Zaken - Historiën uit de Tweede Wereldoorlog (1991).

Hij studeerde aan de politiek-sociale faculteit van de Universiteit van Amsterdam. Het journalistieke metier leerde hij bij Het Vrije Volk. Daarna werkte hij voor het partijblad van de CPN, De Waarheid, waar hij in 1963 werd ontslagen. Eind jaren zestig werd Klinkenberg hoofdredacteur van de Amsterdamse Uitkrant.

Jarenlang nam hij deel aan een journalistenforum voor de radio. In 1987 werd hij uit het forum gezet nadat hij Lubbers ervan had beschuldigd er dubieuze belastingpraktijken op na te houden. In Klinkenbergs spoor stapte ook de redactie van het programma op.