Reflex wederom buiten de gebaande paden

Gezelschap: Reflex. Voorstelling: Elephant 'n' Castle. Choreografie, toneelbeeld, kostuums: Lionel Hoche; muziek: Bach, Couperin, Marais. Aboe-Hannes. Choreografie: Patrizia van Roessel; muziek: Janácek, Mosolov; decor: Boes Diertens; kostuums: Henk Knaap. Lichtontwerpen: Kiek Groendijk. Tevens: Chez dré van Van Roessel. Gezien: 3/10 Bellevue Amsterdam. Aldaar: t/m 8/10. Tournee: t/m 18/4.

Onder het motto vrijheid, blijheid verzette Patrizia van Roessel, artistiek leidster van Reflex, enkele jaren geleden de bakens van het Groningse moderne dansgezelschap. Zij inviteerde kunstenaars uit andere disciplines om eens een choreografie te proberen. Het resultaat was niet altijd even positief, maar het leverde Reflex een niet geijkt repertoire op.

Met het openingsprogramma van dit seizoen lijkt het of er weer een nieuwe koers is ingeslagen. Na theatraliteit en vreemdsoortigheid ligt nu het accent op de kinderlijke verbeeldingskracht. Uit het getoonde werk van de choreografen Lionel Hoche en Van Roessel spreekt een onbezonnenheid die grenst aan het oppervlakkige.

Lionel Hoche maakte met Elephant 'n' Castle zijn tweede dansstuk bij Reflex. De Fransman liet zich inspireren door de eigentijdse beeldende kunst en de architectuur. Dat uit zich in een toneelbeeld met speels draaiende objecten, het kleurgebruik en de vlakverdeling.

De choreografie heeft een strakke structuur, geometrische grondpatronen en een, vooral wat de ports de bras betreft, gekunstelde bewegingstaal. De zes dansers lijken in hun witte kostuums op droomfiguren uit een vervlogen tijd, zoals de adelijke jeugd zich vroeger in het park vermaakte met bal en kegelspel. De door Hoche gekozen barokmuziek van Bach, Couperin en Marais sluit daarbij mooi aan.

Aboe-Hannes is door Patrizia van Roessel gemaakt met en voor Jos Zandvliet, acteur en muzikant bij de Dogtroep, gesecondeerd door de danser Shaun Smith. De titel lijkt op een kreet waarmee een kind zijn vriendje laat schrikken. Het humoristische werk zal zeker aanslaan bij een jong publiek.

Van Roessel heeft gebruik gemaakt van de tegenstelling tussen beide executanten. Smith is compact gebouwd, krachtig en elastisch. Zandvliet is een lange sliert met de mimiek van Stan Laurel. Beiden beheersen hetgeen zij moeten doen, al kan de beweging soms scherper worden uitgevoerd. Samen voeren zij een stripverhaal op van een meneertje dat op een soort viool speelt en daarbij krasserig zingt (Jos Zandvliet) en een mannetje dat zich als een kameleon steeds aanpast aan de stemming. Smith voert een wulpse buikdans uit, springt en zeilt door de lucht en gooit zich met doodsverachting tegen devloer. Zij klappen naar believen twee decorstukken uit en in en scheppen daarmee de illusie dat je bent gekrompen tot de grote van een kever.

Reflex bestaat in 1996 tien jaar. Het is de vraag in welke richting de groep zich in de toekomst gaat ontwikkelen. Wordt het voortaan Reflex, het jeugddansgezelschap van het Noorden of blijft het een moderne dansgroep die kwaliteit voorop stelt en toch het experiment niet schuwt?

    • Caroline Willems