Onverwachte gevolgen van een aanrijding in Kiev

Een zesbaans weg dwars door Kiev. Ik doe een poging om een zwaar rokende vrachtwagen in te halen. Ik kijk in het spiegeltje, niks te zien. Of zag ik toch iets? Een rode auto in de verte komt in snelle vaart op mij af. Hij ziet mij toch wel? In de spiegel zie ik dat het te laat is om nog te reageren. Ik trap de koppeling in en wacht af... Ik hoor het piepen van de banden van zijn auto. Hard kan de klap niet zijn. Kabooom. Met een grotere dreun dan ik verwacht had boort een rode 'Raytser' zich achter in mijn Peugeot. Schurende blikgeluiden verraden dat er wat mis is, héél wat mis. Bij het uitstappen zie ik dat mijn auto links zeker tien centimeter korter is geworden. Mijn fiets kan nu wel heel makkelijk bij de auto in de garage staan!

Het hart klopt in m'n keel. Ondanks het feit dat ik niets fout heb gedaan zie ik de gevangenis van binnen al. Met grote getatoeëerde mannen als celgenoten die mij wel even Russisch zullen leren. Anderzijds: ik ben bij de VVAA verzekerd. Zo'n elitaire verzekering voor artsen en tandartsen. Daarom, rustig blijven, vooral rustig blijven.

De politie arriveert. Men begint de verklaring òp, en de autopapieren in te nemen. Hierna het opmeten. Auto vanaf de berm, auto vanaf de middenstreep, auto vanaf de lantaren, enz. De agent laat me alles nauwkeurig nameten. Als laatste het meest spannende: de remweg van mijn tegenstander. Wij zitten te katten over 20.70 meter of 21.30 meter. Ik denk bij mezelf: twintig meter, dat is toch sowieso veel te lang?

Op naar het politiebureau. Ik neem mijn rijbewijs en groene kaart mee, die weliswaar geen bewijs voor dekking van de auto in de voormalige Sovjet-Unie is, maar ik had voor ik naar Kiev vertrok de VVAA nog gebeld. Ik beschikte over een Europa-dekking, dus automatisch ook voor de Oekraïne, verzekerde men mij daar. Ik was perfect verzekerd en men wenste mij een even perfecte vakantie.

Enfin: ik kon aan mijn tegenstander zien dat hij al aan het uitrekenen was wat ik moest gaan betalen. Rustig blijven, rustig blijven. In het troosteloze politiebureau begint het Grote Wachten op de chef. Mijn opponent praat druk, lacht veel, en deelt sigaretten uit aan iedereen die een pet op heeft en het met hem eens wil zijn. Ik begin wat te ruiken; ik herken het van eerdere benarde momenten: angstzweet.

Na één uur komt de chef binnen en leest aandachtig de formulieren en begint druk gesticulerend over een remweg van 20 meter. De sfeer blijft goed. De politie-agenten blijven lachen. Alleen mijn tegenstander lacht minder. Er vindt zelfs een woordenwisseling plaats tussen mijn tegenstander en de chef. Hij pakt zijn papieren van de tafel op en loopt weg. Na nog meer wachten en toekijken (wacht men op steekpenningen? Een pakje Marlboro? Een westers horloge?) wil ik wel eens weten wat er gaat gebeuren. “Maandag terugkomen”, is het devies. Met handen en voeten leg ik uit dat mijn visum geldig is tot zondag en probeer een verklaring te krijgen dat het ongeluk niet mijn schuld is. Er wordt druk gebeld en ik moet naar een ander gebouw. Zonder zwaailicht wordt er veel te hard gereden, worden stoplichten genegeerd en ik begin weer bang te worden. Helaas is het vrijdag na vijven, de officieren hebben geen stempels meer want die worden door de hoogste baas mee naar huis genomen. Na rustig en volhoudend aandringen krijg ik, op het officiële briefpapier, maar zònder de officiële stempels, een verklaring. Ik kan Kiev verlaten. Na vele, vele aanhoudingen die ik dankzij de verklaring zonder stempels kan passeren, kom ik terug in Nederland.

De verzekering gebeld en mijn verhaal gedaan: WA beperkt casco, niet schuldig, foto's gemaakt, kat in het bakkie. Helaas: ik had geen rechtsbijstandsverzekering en was ook niet schuldig en daar hield hun service op. Dus: “Goedemiddag.” Ze konden en wilden niets voor me doen. Conclusie: ga niet zonder rechtsbijstandverzekering van huis. Informeer bij de autoverzekering wat ze doen als je een ongeluk hebt dat niet jouw schuld is. Ga niet naar Kiev.

    • R.H. Egberink