Shaking patterns

Shaking Patterns. W 139, Warmoesstraat 139, Amsterdam. T/m 15 okt. Wo t/m zo 13-17u.

Hoe ver moet je als curator gaan om je tentoonstelling nog enigszins origineel te laten lijken? Heel ver, moeten de Zweedse en Nederlandse samenstellers van Shaking Patterns in W 139 hebben gedacht. Voor de tentoonstelling werd in de achterzaal van W 139 een enorme constructie gebouwd die werd samengesteld uit '200 gelijke houten delen', geverfd in 'Zweeds boerengeel'. Dit bouwwerk vult de hele ruimte, ziet eruit als een verwilderde constructie van Richard Serra en zou dus uitstekend zelf voor een kunstwerk kunnen doorgaan. Maar helaas namen de samenstellers daar geen genoegen mee. De constructie is slechts het kader voor de expositie en dus nodigden de samenstellers nog eens veertig kunstenaars uit, twintig uit Nederland en twintig uit Zweden, die in, om en rond de constructie hun eigen kunstwerken mochten plaatsen.

De 'installatie' die dit heeft opgeleverd doet nog het meest denken aan een kermiskraam na een ontploffing. Overal op, aan, in en om het Zweedse boerengeel staan en hangen voorwerpen. We zien een kartonnen kerstboom, een kralengordijn, een piek, een enorme opgeblazen plastic zak en zo nog een stuk of dertig voorwerpen. Ondertussen zoemen op de achtergrond wat filmprojectoren en klinkt het geschuif en geklik van een diaprojector die op allerlei plaatsen beelden projecteert.

De organisatie hoopte op een verzameling 'kunstwerken die elkaars territorium aftasten, betwisten of penetreren', een soort 'Gesamtkunstwerk' dus, maar zo'n verzameling is het niet geworden. Deze tentoonstelling is een doodgewone puinhoop, en je mag hopen dat niet ongetalenteerde kunstenaars als Lara Schnitger, Niels Staal en Paul Cox voortaan het benul hebben zulke 'concepten' links te laten liggen.