Grote magmakoepel in Atlantische Oceaan

Langs de Mid-oceanische ruggen, waar de aardschollen langzaam uiteendrijven, wordt voortdurend nieuwe zeebodem gevormd. Dat komt doordat magma, de hete, gesmolten massa uit het binnenste der aarde hier aan de oppervlakte komt. Sommige ruggen zijn actiever dan andere. Zo breiden de ruggen in het oostelijk deel van de Stille Oceaan zich almaar uit. Het wemelt hier van de vulkanische eilanden en seismisch onderzoek heeft de aanwezigheid van grote magmareservoirs vlak onder de zeebodem aangetoond. De Mid-Atlantische ruggen daarentegen bewegen veel trager. Toch denken Canadese onderzoekers dat ze ook hier nu voor het eerst een 'magmakamer' hebben ontdekt (Nature, 5 oktober).

Seismische gegevens uit 1989 leken niet op de aanwezigheid van magma te duiden. Dat was merkwaardig, want de geochemische analyses spraken andere taal. Daarom zijn de seismische gegevens nog eens grondig bewerkt.

Er blijkt sprake van een enorme magmakoepel van zeker 4 kilometer doorsnee, waarvan het topje zich nog maar 1200 meter onder de zeebodem bevindt. De magmakoepel bevindt zich nabij het centrum van de vulkanische rug en is misschien 'opgeblazen' doordat er steeds nieuwe magma in wordt gespoten. Een eiland zal het vermoedelijk niet worden, daarvoor koelt de magma te snel af.