Lof voor Van Warmerdam in Parijs

PARIJS, 4 OKT. Het gaat te ver om te zeggen: 'De Noorderlingen verovert Parijs', maar de tweede film van Alex van Warmerdam slaat zeker aan in deze stad vol film en filmliefhebbers. Onder de titel Les habitants staat de Nederlandse film uit 1992 op de vijfde plaats van de 'arthouse film'-parade in Parijs.

Studio Ursulines in het quartier Latin draait nu voor de derde week de film over de bewoners van een onaffe uitbreidingswijk en zit bijna vol. De eerste week kwamen 2802 toeschouwers, de tweede week 3026, en de derde week werden in drie dagen al 1865 kaartjes verkocht.

De Noorderlingen is de eerste film die wordt gedistribueerd door het jonge duo Manuel Attali en Fabrice Leroy, dat onder de naam ED Distribution opereert en de nodige moeite heeft gehad een serieuze Parijse bioscoop te interesseren voor de produktie.

Veel kranten en tijdschriften hebben aandacht aan de film besteed, de meeste lovend. “Hollands surrealisme”, schrijft Les Echos. “De decors zijn van een dichterlijke lineariteit die aan Mondriaan doet denken, maar ook aan Magritte”. Le Nouvel Observateur schrijft: “Deze film lijkt op niets, alleen op onszelf, hij is geestig, brutaal, knettergek, hyperrealistisch”.

Het filmblad Première vergelijkt de fim met Buñuel om de surrealistische commentaren, en Tati vanwege de beeldtaal. Alleen Le Monde vindt er niets aan: “De Noorderlingen gehoorzaamt aan de wetten van het theater, niet die van de film. Het resultaat is kunstmatigheid die desinteresse wekt voor de weinig substantiële karakters en de lach doet verstillen waar deze komedie het van zou moeten hebben.”

Tijdens een voorstelling deze week was het contact tussen zaal en film tastbaar. Het was muisstil, af en toe onderbroken door gegrinnik, een gulle of een ijle lach - op het goede moment. Met een summiere maar effectieve ondertiteling bleek de taalkundige absurditeit van de film moeiteloos over te komen. Na afloop was er onder het publiek (meest onder de 35) een mengsel van tevredenheid en geschoktheid over het harde slot: “Het begon zo mooi.” Een enthousiaste bezoekster: “Ik zal nog dagen blijven lachen om die scène waarin de vrouw van de boswachter een kind wil.”

    • Marc Chavannes