Wielklem (3)

Een aardig artikel over een droevig onderwerp van Milo Anstadt. Een droevig onderwerp bovenal voor degenen die een kwartier door Amsterdam moeten dwalen om te zien of er althans één parkeerautomaat het wil doen. Een toestand die Parkeerbeheer later zal kwalificeren als 'een uitzonderlijke situatie'. En nog droeviger voor die dwaler, die na een achttal keren zijn neus aan de parkeerautomaat te hebben gestoten, eindelijk een werkende automaat vindt, een bonnetje trekt, dat in de haast op z'n kop in de auto legt en een wielklem krijgt. Maar geen aanleiding voor Parkeerbeheer om met excuses de betaalde 158 gulden terug te betalen. Want, zo schrijft parkeerbeheer in een stencil als antwoord op een bezwaarschrift:

“De parkeerbelasting is, zoals dat heet, een objectieve belasting. Het kenmerk van een objectieve belasting is, dat zij geen rekening houdt met persoonlijke omstandigheden van de belastingplichtige. De reden van het parkeren zonder te betalen is bijvoorbeeld niet van belang voor het vaststellen van de belastingplicht.”

Waar zou Parkeerbeheer die wijsheid vandaan halen? Ik denk uit de fabeltjeskrant, want de uitspraken van een aantal gerechtshoven spreken een andere taal. Zoals laatstelijk het hof Amsterdam in zijn arrest van 8 September jl (p 94/4256). De parkeerder moet wel aan de rechter aannemelijk maken, dat hij betaald heeft, maar in dat geval kan de gemeente betaald parkeergeld niet nogmaals met boete en al invorderen alleen omdat het kaartje is weggewaaid of op zijn kop terecht is gekomen. De parkeerder wint zijn procedure, de gemeente verliest.

Misschien komt de gemeente er nog eens achter dat weliswaar auto's zaken van blik zijn, maar de mensen die die auto's besturen geenszins. Die ergeren zich groen en geel.

    • Mr. H.S. Catz