Wielklem (1)

Ik heb te doen met die arme Milo Anstadt (NRC Handelsblad, 25 september). Als brave burger uit Ulrum (NW-Groningen), 65-plusser die zich alleen nog kan verplaatsen in een comfortabel vervoermiddel als de auto, met een oorlogsverleden dat hem niet in de koude kleren is gaan zitten, een arbeidzaam leven achter de rug en onze welvaart mede opgebouwd hebbende, en dan een wielklem als je eens Amsterdam bezoekt terwijl men er zich bij de dienst Parkeerbeheer niets van aantrekt dat je wel betaald hebt maar de autodeur te hard achter je dichttrok! En al die andere slachtoffers die tevergeefs hun onschuld proberen te bewijzen bij die ambtenaren van de parkeerdienst; Surinamers nog wel. Zoiets veroorzaakt niet alleen de politiek schade, ook discriminatiegevoelens worden aangewakkerd. Toch ben ik blij - inwoner van Amsterdam, één maal weggesleept en al vele malen een wielklem - dat de parkeerdienst onverbiddelijk is: niet (zichtbaar) betaald of geen vergunning? Dan een klem. Het is zo de laatste jaren toch wel een stuk eenvoudiger geworden in Amsterdam je auto kwijt te raken. Hoeveel betaalt men in Ulrum eigenlijk voor een auto voor de deur?

Overigens ben ik het met Anstadt eens dat te hard rijden, rijden door rood etcetera, streng afgestraft moet worden. Achterwege laten van maatregelen is toch niet beter dan 'geregel', al is het eerste misschien goedkoper? Ten slotte, ik kan met Anstadt meevoelen wanneer je zo'n rotding op je achterwiel aantreft, maar er zijn ergere dingen in het leven. En, lachen als je al die smoesjes hoort, zij het als een boer met kiespijn, en dat voor maar 120 gulden!

Misschien stem ik een volgende maal toch maar eens op D66.

    • Ab J.M. Donker