Vincent Bijlo bespot de niksigheid van overal

Voorstelling: Het pad van fortuin, door Vincent Bijlo. Gezien: 30/9 in de Stadsschouwburg, Utrecht. Tournee t/m 24/2.

“Onze generatie is volgens mij veel te soft behandeld”, zegt Vincent Bijlo in zijn vierde soloprogramma - en daarom behoort hij, nu hij dertig is, tot de leeftijdsgroep die Generatie Nix heet. Als hij in zijn jongensjaren de school kort en klein had geslagen, vroeg de conrector welk signaal hij daarmee wilde afgeven. Geen mens die ooit gewoon tegen hem durfde zeggen dat hij blind is. Visueel gehandicapt, zeggen ze liever, terwijl hij toch “zo blind als een muur” is. En toen hij bij Ivo Niehe op de televisie was, sprak die op zalvende toon hoe prachtig het is dat onze maatschappij “ook voor dit soort mensen” ruimte biedt. De niksigheid is overal, kortom, maar let op wat eronder zit.

Bijlo heeft geleerd argwanend te zijn en leert dat niet meer af, ook niet nu hij in de subtop van het Nederlandse cabaret al een paar jaar lang volle zalen trekt. Hij kan vaak narrig uit de hoek komen, maakt snelle nieuwsgrappen die altijd iets te beweren hebben, en spot op sarcastische toon met het onhandige bestaan van iemand die blind is. Daarbij zingt hij af en toe een verrassend origineel lied: een gek nummer over het blokfluitkamp uit zijn jeugd bijvoorbeeld, of een Bram Vermeulen-achtige beschrijving van de jongens die om hem heen op het terras naar de lekkere meiden kijken: “De mooiste vrouw zit toch in m'n hoofd.”

Ik luister graag naar hem, omdat hij ongegeneerd kwaad kan zijn over de wereld om hem heen en daar scherpzinnig commentaar op geeft. Zijn nieuwe programma is losser van opzet dan het vorige; hij heeft voor zichzelf een kader geschapen waarin hij overal over kan praten en zingen, als een waarachtig cabaretier die het zo makkelijk opgeplakte Nix-etiket overtuigend logenstraft.

    • Henk van Gelder