Sara K./ Carmen Lundy

Sara K.: Tell me I'm Not Dreamin' (Chesky JD133).; Carmen Lundy: Self Portrait (JVC 2047-2). Distr. PIAS.

Veel zangeressen vallen tussen wal en schip. Voor poporen klinken ze niet opvallend genoeg terwijl jazzfans juist menen dat ze de show stelen ten koste van de instrumentalisten. Dat ze hun liedjes voor het merendeel zelf bedenken pleit niet vóór maar tegen hen, omdat ze daardoor moeilijk te plaatsen zijn in een traditie.

Sara K. en Carmen Lundy hebben ondanks grote verschillen één ding gemeen: dat ze singers/songwriters zijn, geen uitvoerders van de ideeën van anderen, althans niet in de eerste plaats. De lelieblanke Sara K. doet op Tell me I'm not dreaming, haar derde cd voor het label Chesky, sterk denken aan Joni Mitchell, zowel wat betreft de structuur van haar liedjes als de frasering. Toch is er geen sprake van plat epigonisme, het geluid van Sara K. is kleiner en intiemer dan dat van Mitchell en daardoor nog geschikter voor het nachtelijk uur. De grotendeels akoestische begeleiding met vooral gitaar past perfect, bijvoorbeeld in het spannende ingehouden J.J. (Seen it all) en het al even bluesy klinkende Out of my Hands.

De kofie-met-melk-kleurige Carmen Lundy heeft meer aanleg voor glamour en show en de begeleiding op Self Portrait is er naar, met in drie composities heuse violen. Ook Lundy verdient echter het voordeel van de twijfel op grond van enkele van haar eigen composities, ook nog eens door haarzelf gearrangeerd: het trage Old Friend en het ontspannen These Things you are to me, met fraaie obligato's van saxofonist Ernie Watts.

    • Frans van Leeuwen