Het nieuws van 23 augustus 1995

Fiat VS voor invoer uit EU van splijtstofstaven

ROTTERDAM, 23 AUG. Een Amerikaans hof van beroep heeft opnieuw een verbod op de invoer van Europese opgebrande splijtstofstaven ongedaan gemaakt. Het Amerikaanse ministerie van energie (DOE) mag daardoor 157 splijtstofstaven van Europese onderzoeksreactoren opslaan bij de Savannah River wapenfabriek bij Aiken in de staat South Carolina. De fabriek resorteert onder DOE. Begin dit jaar verbood een rechter van South Carolina de invoer van de Europese staven, omdat het door DOE bijgeleverde milieu-effect rapport tekort zou schieten. De aanvoer van de staven heeft een urgent karakter, omdat de Europese onderzoeksreactoren zelf geen opslagruimte meer hebben, maar past binnen een veelomvattend contract tussen de VS en beheerders van onderzoeksreactoren om hun afgewerkte splijtstof voortaan naar de VS te brengen. In totaal wil de regering Clinton de komende dertien jaar 24.000 afgewerkte splijtstofstaven uit Europa overnemen. In ruil daarvoor moeten de beheerders toezeggen over te gaan van de, tot voor kort gebruikelijke, hoge uraniumverrijkingsgraad van ruim 90 procent naar een verrijking van minder dan 20 procent. Uranium dat minder dan 20 procent is verrijkt is nauwelijks voor kernwapens te gebruiken. De terugnameregeling is onderdeel van het Amerikaanse non-proliferatiebeleid, dat vooral door het ministerie van buitenlandse zaken wordt uitgedragen. Voor de komst en langdurige opslag van de 24.000 staven zijn nieuwe bassins nodig bij de Savannah River fabriek. Daarvoor eist het hof van beroep een volwaardig milieu-effect rapport. Voor de recente spoedzending neemt het genoegen met een verkorte procedure. Vorig jaar speelde een identieke kwestie bij de invoer van 409 splijtstofstaven uit Europa. Daaronder bevonden zich toen ook staven van de Nederlandse onderzoeksreactor IRI bij Delft. Na de moeilijkheden heeft het IRI besloten deel te nemen in de bouw van de nationale opslagfaciliteit Habog die door de COVRA (Centrale organisatie voor radioactief afval) beheerd zal worden.

Veertig miljoen

Piet Moeskops is vijfmaal wereldkampioen wielrennen op de baan geweest. Een van die titelveroveringen vierde hij samen met de journalist Joris van den Bergh in de tuin van een hotelletje in Zürich met het drinken van een enkel - zij het schuimend - glas bier. Ik wil maar zeggen: de sportwereld is er niet eenvoudiger op geworden. De Duitse autocoureur Schumacher, die zijn huwelijksdatum geheim moest houden om een complete chaos te voorkomen, heeft een jaarcontract afgesloten dat hem inkomsten ter hoogte van veertig miljoen dollar garandeert - winnen of verliezen maakt daarbij niet uit. Omdat het altijd nog belachelijker kan, heeft Mike Tyson, de bokser die pas wegens verkrachting een paar jaar cel heeft opgeknapt, binnen anderhalve minuut evenveel geïncasseerd als Schumacher in een heel jaar. En de verdiensten van die coureur grenzen reeds aan het waanzinnige. Nu heeft iedereen recht op zijn eigen bekering. Tyson zou een voorbeeldige gevangene zijn geweest. Hij is intussen moslim geworden en krijgt binnenkort een dienovereenkomstige naam, zoals Cassius Clay destijds Mohammed Ali werd. Ik heb daarover geen oordeel. Het is Tysons leven en hopelijk laat hij voortaan een betere kant van zichzelf zien. Maar als hij in een tatoeage op zijn linkerarm Arthur Ashe betrekt, schrik ik toch een beetje. Ashe was in zijn hele leven alles wat Tyson tot nu toe niet is geweest. Te weten: een gentleman. Ashe is op 43-jarige leeftijd tragischerwijze aan aids gestorven - een ziekte die hij door foutieve bloedtransfusie had opgelopen. Waarom betrekt Tyson de dode Ashe bij zijn come-back in de ring?