Aanval op Labour-leider was niet geschreven door collega maar door student; Pijnlijke blunder van Evening Standard

LONDEN, 18 AUG. Het Londense avondblad The Evening Standard had gisteren geen woorden genoeg om zich uit te putten in excuses. Een felle aanval op Labour-leider Tony Blair, die de krant gepresenteerd had als afkomstig van een van zijn vroegere naaste collega's, blijkt door de 19-jarige student Nick Howard te zijn geschreven. Howard is de zoon van de Conservatieve minister van binnenlandse zaken.

Volgens Stewart Steven, hoofdredacteur van The Evening Standard, is van boze opzet geen sprake. “Een buitengewoon ongelukkige samenloop van omstandigheden” en “wrede ironie” hebben geleid tot de blunder. Het blad noemt die fout “onvergeeflijk” en stelt een onderzoek in.

Maandag nog dacht de krant een primeur te lanceren. Bryan Gould, voormalig lid van het schaduwkabinet van Labour, veegde in een opiniestuk de vloer aan met Labour-leider Blair. Zijn enige ideologie is “om het grote publiek te behagen”, schreef Gould in het artikel dat als kop droeg 'Tony Blairs fatale gebrek aan visie'. Hij verweet de Labour-leider dat hij “alleen maar geïnteresseerd in macht” is en voorspelde “een geweldige verdeeldheid onder parlementariërs en partijleden” als Labour aan de regering komt.

Die aanval van Gould werd onmiddellijk door alle andere Britse media overgenomen. Het verhaal paste zo mooi bij kritiek die Blair de laatste weken vanuit zijn linkervleugel heeft gekregen. De Labourleider zou te solistisch zijn, te autoritair, en teveel leunen op het establishment. Die uitingen van onvrede, inclusief de verwijten van Gould, werden door Brian Mawhinney, de nieuwe partijleider van de Conservatieven, dankbaar gebruikt voor een zomer-offensief.

Gisteren ruimde The Evening Standard een groot deel van de voorpagina in om uit te leggen hoe het misverstand was ontstaan. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. In twee edities verschenen uiteenlopende lezingen. Een verhaal van Gould dat de krant de vorige dag besteld had, verscheen maandagochtend bijna tegelijkertijd op de fax als een artikel, zonder naam, waar niet om gevraagd was, schrijft hoofdredacteur Steven in de eerste editie. Het verkeerde stuk belandde in de prullemand.

In de laatste editie erkent Steven dat de faxen helemaal niet op vrijwel hetzelfde tijdstip verstuurd zijn. Daarmee reageert hij op een verklaring van Nick Howard die met zijn vader op vakantie is in Frankrijk. Hij had zijn verhaal al zondagmorgen naar vijf kranten, inclusief The Evening Standard, gezonden. Zijn naam had op de eerste pagina geprijkt.

De eerste regel van Howards verhaal had de krant al kunnen alarmeren. “Ik was drieënhalf tijdens de Winter van de Onvrede”, begint het artikel. De schrijver bekent later dat hij tijdens de leiderschapscampagnes van 1992 en 1994 meer geïnteresseerd was in schoolresultaten dan in de toekomst van de oppositie. Gould was al 39 jaar in de winter van 1978-1979 die door een lawine van stakingen beheerst werd. Hij had zijn middelbare school allang achter de rug.

Maar de eindredactie van The Evening Standard dacht dat Gould zich een dichterlijke vrijheid had veroorloofd. De feiten werden gladgestreken door een inleidende zin bij het artikel: “Bryan Gould, het vroegere lid van het schaduwkabinet van Labour, verplaatst zich in de positie van iemand die voor de eerste keer mag stemmen” Twijfel over de authentiteit van het verhaal was er volgens Steven alleen omdat het verhaal zo helder en zo goed geschreven was.