Indisch Monument

Het artikeltje lezend 'Rumoer rond luidklok Indisch monument' (NRC Handelsblad, 11augustus) werd ik wat verdrietig bij de zin: “Een lid van de Haagse Welstandscommissie heeft het kunstwerk “een vergaarbak van oude uitvaartbloemen genoemd”... Het commissielid vindt het maar een zooitje op de nationale gedenkplek.”

Dit commissielid gaat iets te ver in zijn/haar bewoordingen. Wat is het geval: Het betreft over het algemeen de bloemen, die rond en op de kist in het rouwcentrum of crematorium worden gezet van een overledene met een Indische achtergrond. De overledene heeft als laatste wil te kennen gegeven - dan wel is het de wens van de familie - die bloemen na afloop van de uitvaartplechtigheid neer te leggen bij het Indisch monument in Den Haag. Sterker nog: het vormt het sluitstuk van de uitvaartplechtigheid wanneer familie en vrienden van de overledene de bloemen persoonlijk neerleggen aan de voet van het monument. Daaraan heb ik twee keer deelgenomen. Ik zie daar niets fouts in. Het mag natuurlijk géén 'zooitje' worden. De bloemen dienen na een paar dagen weer te worden verwijderd zoals dat ook gebeurt met de kransen en bloemstukken die op 4 mei door de Koningin en andere functionarissen bij het Nationaal Monument op de Dam worden gelegd.