Wachten op stokje dat niet wil komen

GÖTEBORG, 14 AUG. De Amerikanen wonnen in Göteborg twaalf onderdelen. Het goud dat ze als hun goud beschouwen, kregen ze echter niet. Want het ging helemaal mis op de 4x100 meter. Stick, Tony, stick, schreeuwde Jon Drummond naar Tony McCall, maar het stokje ging niet over in een andere hand. Er werd gegraaid en nog eens gegraaid. En toen was het te laat. USA DNF, stond er op het stadionbord. Did not finish.

Het was een gevoelige misser. Er wordt getornd aan de Amerikaanse hegemonie op de sprint. Op de individuele 100 meter bij de WK werd er voor het eerst na lange tijd geen medaille gewonnen. Dus moesten in de estafette de zaken worden rechtgezet. Dennis Mitchell was weliswaar geblesseerd en zijn stand-in Carl Lewis ook, maar Tony McCall werd overgevlogen uit North Carolina. De collegestudent was hongerig. “Ik ben gezond en sterk”, antwoordde hij een dag voor de race op elke vraag.

En Jon Drummond, de komiek onder de atleten, twijfelde vooraf niet aan de overwinning. “We zullen de wereld verrassen. De trots van de Amerikaanse sprinters staat op het spel. We hebben misschien geen supernamen in de ploeg, maar de teamgeest is groot. We hebben hard getraind. De wissels zullen beter zijn dan ooit, let maar op!”

Verder dan 200 meter in de serie kwamen ze niet met z'n vieren. Uitgerekend bij de wissel tussen Drummond, de tweede loper, en McCall, de derde, ging het fout. Drummond zou roepen als McCall moest vertrekken. Dat gebeurde ook, maar ze klapten toch bijna op elkaar. Het kwam, concludeerde Drummond, omdat hij sneller liep dan verwacht. “I was flying.” De Amerikanen waren na afloop als verdoofd. Drummond en McCall, maar ook startloper Green en Marsh, die als laatste man helemaal niet in actie had hoeven komen.

McCall bleef na de misser huilend op de sintelbaan liggen. Drummond hurkte bij hem en legde zijn hand bemoedigend op de rug van zijn ploeggenoot. De arme McCall zei dat hij er niets van had begrepen toen hij het zilverkleurige stokje niet in zijn handen had gevoeld. “Ik wachtte en ik wachtte, maar er kwam niets.” “Onze handen hebben nooit contact gehad”, legde Drummond uit. “Was dat wel het geval geweest, dan hadden we het nog gehaald.” Drummond, lid van het Amerikaanse team dat bij de WK van '93 het wereldrecord op dit nummer liep, sprak over de grootste teleurstelling uit zijn carrière. “Dit doet pijn.”

Canada won later in de finale het goud. Er was weinig tegenstand. Vrijwel alle toplanden waren uitgeschakeld. De Britten misten Christie en Europees kampioen Frankrijk finishte in de serie ook niet omdat de derde loper viel. En Amerika had zichzelf de das omgedaan, zei Drummond. “We zijn door niemand verslagen. Dat hebben we zelf gedaan. We moeten nu wachten tot de Olympische Spelen. Er is één voordeel. De aandacht zal groot zijn. Want in Atlanta moeten we revanche nemen!”