'Wat moet ik nu tegen mijn zoontje zeggen?'

GÖTEBORG, 12 AUG. Er gaat niets boven tranen in de sport. Dat is de beste manier om aandacht te trekken. Daarom was de diskwalificatie van Gwen Torrence, donderdag op de 200 meter, een welkom geschenk voor de wereldkampioenschappen atletiek. De Amerikaanse sprintster barstte gisteren in huilen uit toen ze hoorde dat concurrente Merlene Ottey haar van bedrog had beschuldigd. “Wat moet ik nu tegen mijn zoontje zeggen?”, vroeg ze met verstikte stem. “Ik leer hem dat hij eerlijk moet zijn. Maar hij kan lezen en wat zal hij denken als hij dit ziet? Ik ben bang om hem op te bellen.” En ze boog het hoofd.

De uitsluiting had ze al verwerkt, zei ze, maar de belediging van Ottey deed pijn. “Ik voel me niet als atlete gekrenkt, maar als mens, als moeder.” Het was dramatiek waar eerder deze week nog geen sprake van was geweest in Göteborg. Sergei Boebka en Michael Johnson toonden zich gisteravond grote kampioenen, maar zij gaven met hun prestaties de WK toch minder kleur dan Gwen Torrence met haar tranen. Zelfs het fantastische wereldrecord op de 400 meter van Kim Batten, gisteravond, haalde het daar niet bij.

In vol ornaat - chique blouse met bijpassend rokje, lakschoenen - verscheen Gwen Torrence voor de verzamelde pers om uitleg te geven. Ze had het er absoluut geen erg in gehad dat ze op de lijn was gestapt, zei ze. De lijn, de lijn? Als je full speed gaat let je daar toch niet op. “God, wat voor winst haal ik er nou uit als ik op de lijn ga lopen?”

Ze accepteerde dat ze was uitgesloten. 's Avonds had ze op de kamer haar gouden medaille van de 100 meter gekust, want die prijs konden ze haar niet meer afnemen. “Op de 200 meter heb ik gewoon een fout gemaakt.” Maar waarom wordt de één wel gestraft en de ander niet, vroeg ze zich wel af. Haar landgenoot Darnell Hall was op de 400 meter ook betrapt, maar werd later gerehabiliteerd. Maria Mutola ging gisteravond wel weer voor de bijl. En, zei Torrence, er was in de 200-meterfinale nog iemand op de lijn gestapt. Dat had ze op de videobeelden gezien. Wie dan? Nee, de naam wilde ze niet noemen. Men moest zelf maar kijken. “Het is echt heel duidelijk.”

Ze keek met grote, onschuldige ogen de zaal in. Torrence wist haar gehoor te bespelen. “Het ging goed, hè”, fluisterde haar manager Brad Hunt de atlete na afloop achter de coulissen in het oor. De Amerikanen wilden haar nog even voor de camera hebben en daarna ook nog de Duitsers, de Noren en de Zweden. Het kon allemaal. Torrence nam voor allen ruim de tijd. “U bent geen bedrieger”, zei de Noorse commentator aan het einde van het gesprek en hij drukte een zoen op de wang van Torrence. “Bedankt voor alle steun”, zei de atlete en keek recht in de camera. Het paste allemaal bij de show.