Muziektheater met decor van riet en Witte Wijven

Muziektheatervoorstelling: Wetterwyfke door het Ricciotti ensemble. Compositie: Harry de Wit; dirigent: Leon Berendse; regie: Marcel Sijm; zang: Janice Jackson; tekstadviezen: Carel Alphenaar; toneelbeeld: Katrine van Klaveren. Gezien: 28/7 vóór Schouwburg Het Park Hoorn. Tournee t/m 12/8.

Met de rug naar het orkest kijkt de dirigent uit over het rimpelloze IJsselmeer. Zojuist is hij met een roeibootje afgezet op het drijvende podium waar de orkestleden - allen in oranje gestoken - wachten op een teken om te beginnen. Wanneer de dirigent even later de armen heft, concentreert hij zich echter niet op zijn musici; met iets dat uit de verte lijkt op een stuk riet dirigeert hij zes bootjes op het water. Als ze langzaam naderbij komen blijken het geen bootjes met masten, maar waterfietsen met grote poppen gehuld in wit doorschijnende sluiers. Het zijn Witte Wijven die op de ijle klanken van de blazers als nevels over het water zweven.

Met de muziektheaterproduktie Wetterwyfke viert het Ricciotti ensemble deze zomer het 25-jarig jubileum. Het veertigkoppige straatsymfonie-orkest, samengesteld uit conservatoriumstudenten en goede amateurs, heeft gekozen voor een feestelijke tournee langs diverse locaties op en aan het water die, als het zomerse weer aanhoudt, voor een betoverend schouwspel zorgen.

Tijdens de première op de kade van Hoorn toont de natuur zich in elk geval van haar beste kant. De avond is zwoel, de zon zakt als een vurige bal naar de horizon en een reiger maakt klapwiekend zijn ronde boven het Ricciotti ensemble dat een compositie van Harry de Wit speelt.

De muziek ligt aangenaam in het gehoor, met lyrische en verstilde momenten, melodieus maar ook schel en schurend. Soms is er een vreemd knisperend geluid hoorbaar dat niet goed valt thuis te brengen maar waarschijnlijk afkomstig is van de flip flap, een door De Wit ontworpen slagblaasinstrument.

Het is vanaf de kade niet te zien, evenmin trouwens als de Canadese sopraan Janice Jackson. Of toch: die vrouw daar in haar groene jurk die plotseling op de rug van een tweekoppig beest komt aandrijven - dat moet Jackson zijn. Even later stapt ze het podium op, verwelkomd door zacht wiegende rietpluimen.

Helaas is ze ondanks de geluidversterkers moeilijk te verstaan. De tekstfragmenten uit Gorters Mei, waarop Wetterwyfke is gebaseerd, worden grotendeels overstemd door het orkest. Het volume van Jacksons stem en het opzwepende ritme van de drum maken echter ook zonder woorden duidelijk dat een dramatisch hoogtepunt nadert. De rietpluimen zwiepen nu heen en weer, de vrouw zakt in elkaar en zingt haar zwanezang terwijl de laatste noten klinken. Een voor een gaan de musici te water en zwemmen in de ingevallen schemer weg van de stervende die alleen op het podium achterblijft. Maar wij weten dat ze op een dag zal opstaan: de glinsterende zaadjes die van het podium opstijgen beloven een nieuwe mei.

Het is een eenvoudig beeld, maar wondermooi. Wetterwyfke is geen spectaculaire produktie, toch wordt spektakel niet gemist. Gek eigenlijk, want zoveel gebeurt er niet. Bijzonder is echter dat het Ricciotti ensemble zelf alles doet: musiceren natuurlijk, maar ook acteren en tegelijkertijd zijn de orkestleden, zoals ze daar zitten op hun tot boot verbouwde podium, een deel van een groots en indrukwekkend decor. Een waardiger jubileumviering dan met een dergelijk visueel concert is moeilijk denkbaar.